Topstories

(advertentie)

Rotterdam is niet direct mijn favoriete Nederlandse stad. Het lijkt er altijd hard te waaien als ik er ben en ik heb weinig liefde voor moderne architectuur en skylines. Maar sinds vorig jaar is er een goede reden om de Maasstad te bezoeken: Fenix.

Loods van Holland-Amerika Lijn

Het museum is vernoemd naar het gebouw waarin het is gevestigd. De twee Fenixloodsen aan de kade op Katendrecht waren ooit één enorme loods. Deze San Franciscoloods was 360 meter lang en hoorde tot de grootste ter wereld. Fenix zit in één van de twee Fenixloodsen.

Het schiereiland Katendrecht is de plek waar miljoenen migranten uit Nederland zijn vertrokken en in Nederland zijn aangekomen. De San Franciscoloods werd ruim een eeuw geleden gebouwd als boedelopslag voor de Holland-Amerika Lijn, waarmee je per schip naar de VS kon emigreren.

Coole spelletjes op het (gratis) pleingedeelte

Een passende plek dus voor een museum over migratie. Al klinkt die omschrijving veel saaier dan de werkelijkheid. Toen ik Fenix afgelopen zaterdag voor het eerst bezocht, kwamen we binnen in het gratis toegankelijke pleingedeelte. De pingpongtafels werden druk gebruikt en er stonden ook tafelvoetbalspellen en sjoelbakken. Erg cool.

Het deel waarvoor je een ticket moet kopen begint met een fototentoonstelling: ‘The Family of Migrants’. Die tickets zijn niet duur: tot en met 18 jaar gratis, tot en met 25 jaar €7,50 en vanaf 26 jaar €15. Zoals altijd had ik voordat we naar binnen gingen wat wiet gerookt. De 200 foto’s kwamen dus nog directer en steviger binnen.

Wereldberoemd en onbekend

Er hangen wereldberoemde beelden van bekende fotografen als Robert Capa, Leonard Freed, Mary Ellen Mark en Cas Oorthuys, maar ook foto’s waarvan de maker onbekend is. De emoties spatten van de foto’s af: angst, hoop, vreugde, vermoeidheid, liefde, wanhoop, verwachting. Een indrukwekkende reis langs 55 landen.

Het spectaculairste onderdeel van Fenix is De Tornado, een spiegelende structuur die start op de begane grond en dwars door het gebouw omhoog voert naar een uitkijkterras met een paddelstoelvormige overkapping.

De structuur bevat een dubbele, gedraaide trap, gemaakt van 12.500 houten planken. Je kunt verschillende paden naar boven kiezen. Eenmaal boven heb je uitzicht over de stad en de havens.

Zachte New Yorkse stadsbus op ware grootte

Op de eerste verdieping is een even verrassende als gevarieerde verzameling kunst rond het thema migratie te zien. Van een zestiende-eeuws portret van de Rotterdamse wereldburger Erasmus tot een zwaar gietijzeren hek dat elk half uur twee keer loeihard tegen een muur slaat. De eerste keer schrik je, de tweede keer let je vooral op de reacties om je heen.

Sommige werken zijn speciaal voor Fenix gemaakt, zoals de 116 geboetseerde portretjes van Rotterdammers, die Efrat Zehavi tijdens gesprekken met hen maakte. Ze stelde hen steeds dezelfde vraag: waar ga je naar toe?

Memorabel is ook ‘The Bus’ van Popart kunstenaar Red Grooms. Een zachte New Yorkse stadsbus op ware grootte, met van papier-maché gemaakte chauffeur en passagiers. Je mag – met maximaal twee mensen per keer – instappen en je ogen uitkijken.

 

Kwaliteit boven kwantiteit

Ik haal maar een paar krenten uit de pap. Er is ook een stuk van de Berlijnse Muur, twee gigantische zachte Egyptische slippers en een serie in Benin geweven pruiken in de vorm van iconische Rotterdamse gebouwen. Een schilderij waar het woord cannabis op staat. En een schilderij met bijbehorende soundtrack. Geweldig idee dat ik nooit eerder heb gezien (of gehoord).

Door de omvang van het gebouw is er lekker veel ruimte en het aantal werken is niet te groot; je wordt niet overspoeld door de kwantiteit maar door de kwaliteit. Als je nog nooit in een museum bent geweest, of als je je altijd hebt verveeld in musea: ga naar Fenix. Fucking cool museum.

Cannabis goodies!

Laat ik er een challenge aan koppelen. De eerste lezer die me mailt in welk kunstwerk in Fenix het woord cannabis voorkomt, stuur ik een dikke envelop met – legale – cannabis goodies. Mail naar: derrick@voc-nederland.org

Veel succes!

[tekst: Derrick Bergman, foto’s: Ciel Bergman]