Topstories

(advertentie)

Binnen het wietexperiment koop je wiet in een gesloten, dichte verpakking met weinig meer dan een naam, een THC- en een CBD-percentage erop. Dit zorgt in Canada al jaren voor een vicieuze cirkel waarin zowel consumenten als fabrikanten het THC-gehalte veel te belangrijk maken. En dat probleem bestaat dus ook al binnen het Nederlandse wietexperiment.

Je kunt de verpakking van legale wiet niet openmaken voor je het koopt. Je kunt de wiet niet ruiken en de toppen niet bekijken voordat je afrekent. De enige houvast die je daardoor hebt, is het THC percentages die wel gegeven wordt, en misschien het CBD-gehalte op de verpakking of website van de producent.

Dat maakt het THC-percentage bijna automatisch de belangrijkste graadmeter voor kwaliteit binnen het wietexperiment. Terwijl dat getal je maar één aspect van de cannabis vertelt. Het zegt niets over de smaak, de bag appeal, en het vertelt je zelfs niet veel over het effect dat je van je aankoop mag verwachten.

Blind wiet kopen in 10 gemeentes

Coffeeshops die meedoen aan het wietexperiment verkopen uitsluitend legale wiet van de aangewezen telers, voorverpakt in gesloten zakjes. Anders dan bij de rest van de coffeeshops in Nederland, kun je de wiet niet ruiken, aanraken of bekijken voordat je koopt. Je moet afgaan op de tekst op het etiket, en de info op de website van de fabrikant. Dat geeft je alleen een naam van de wietsoort, een gemeten THC-percentage en een CBD-gehalte.

Dat is precies het problem dat StratCann beschrijft over de Canadese legale markt. Ook daar zit wiet in gesloten, ondoorzichtige verpakkingen, en moeten klanten kopen zonder te kunnen ruiken of voelen. Het gevolg is dat THC en prijs de enige twee zaken zijn die je Canadese consumenten nog hebben, om hun koop vanaf te laten hangen.

Lering trekken uit Canadese lessen

In Canada ontstond een zichzelf versterkende cyclus. Klanten vroegen om wiet met hoge THC-waardes, dispensaries en retailers reageerden daarop. Verkoopcijfers leken aan te tonen dat er vraag was naar wiet met een hoge potentie tegen een lage prijs, en inkopers gingen daarop selecteren. Telers kozen vervolgens cultivars die aan die verwachting konden voldoen.

Niemand in die keten deed iets geks. Toch werd het schap steeds eenzijdiger: hoe hoger het THC-percentage, hoe groter de kans dat een batch de winkel haalt. Voor het wietexperiment ligt hetzelfde risico op de loer, juist omdat de verpakking geen ruimte toelaat voor andere informatie dan de percentages aan THC en CBD.

Wat je mist als je alleen op THC-gehalte koopt

Telers beoordelen wiet normaal gesproken op veel meer dan potentie: structuur, de hoeveelheid en de rijpheid van de trichomen, het aroma, de smaak, het vochtgehalte, de cure en hoe soepel de wiet rookt. Al die eigenschappen zeggen iets over hoe zorgvuldig er is gekweekt, wat de smaak is en hoe goed er is gedroogd en gecured. En al die belangrijke informatie verdwijnt uit beeld als alleen THC telt.

Canadese producenten vertelden StratCann dat sommige van hun beste batches werden afgekeurd of afgeprijsd, simpelweg omdat het gemeten THC-percentage onder de gewenste drempel lag. Dat beperkt de ruimte voor bijzondere cultivars, uitgebalanceerde soorten en mildere opties – precies het soort variatie waar een deel van de kwekers en gebruikers naar op zoek is.

Voor iemand die een milde, instap-vriendelijke ervaring zoekt, kan dat vervelend uitpakken. Als de laagste beschikbare potentie binnen het wietexperiment al ruim boven de 20% THC ligt, wordt een rustige eerste kennismaking met legale wiet lastiger te vinden dan je zou verwachten.

Een THC-gehalte lijkt preciezer lijkt dan het is

THC-percentages ogen exact en zijn vaak tot op een decimaal nauwkeurig vermeld. Maar wiet is een landbouwproduct met natuurlijke variatie. Onderzoek waar StratCann over berichtte, laat zien dat het THC-gehalte kan verschillen tussen toppen uit dezelfde batch, en zelfs tussen delen van dezelfde wietplant.

Laboratoriumtests blijven belangrijk voor veiligheid en regelgeving, maar zeggen niets over aroma, smaak, versheid of hoe soepel de rook aanvoelt. Ook vertelt een THC-percentage je niet hoe jij persoonlijk op een soort zult reageren. Voor het wietexperiment betekent dit dat het etiket een schijnzekerheid geeft die de wiet zelf niet altijd waarmaakt.

Naar een rijkere taal voor kwaliteit

Rothmeier pleit niet voor het afschaffen van THC-metingen, maar voor context. Sensemillier ontwikkelt daarom een gestandaardiseerd beoordelingssysteem, waarin getrainde beoordelaars wiet scoren op onder meer uiterlijk, trichomen, aroma, smaak, cure en rookgedrag – naast het THC-percentage en niet in plaats ervan.

Zo’n score geeft een klant een tweede vergelijkingspunt naast THC en prijs. Daarnaast geeft het budtenders een aanknopingspunt om over versheid, cure en smaak te praten, in plaats van alleen over potentie. Voor telers levert een consistente feedback per batch bovendien informatie op, die ze kunnen gebruiken bij het selecteren van fenotypes en het verbeteren van hun proces.

In Nederland dreigt ook THC-inflatie!

Het wietexperiment staat nog aan het begin van zijn ontwikkeling, en de manier waarop kwaliteit wordt gecommuniceerd, ligt nog niet vast. Dit is dus precies het moment om iets anders te doen dan de puur cijfermatige aanpak waar de Canadese markt tegenaan loopt.

Coffeeshops zouden personeel kunnen trainen om THC te bespreken zonder het als enige kwaliteitsmaatstaf te presenteren. En telers zouden sensorische kenmerken per batch kunnen vastleggen, naast eventueel verplichte THC- en CBD-percentages. Zo blijft legale wiet een landbouwproduct met karakter, in plaats van alleen een percentage op een verpakking.

Foto’s: Shutterstock