(advertentie)

(advertentie)

Wiet uit de coffeeshop smaakt lekker, maar wat zit er in? In commerciële internationale cannabisteelt worden pesticiden en groeistimulators gebruikt die je waarschijnlijk liever niet rookt – en een goede controle is er in Nederland slechts in 10 gemeenten. Thuiskwekers hebben dat probleem niet, en daarom is zelf kweken in Nederland eerder noodzaak dan hobby.

Er is een reden waarom mensen in landen legale cannabislanden toch liever thuiskweken: pesticiden en andere vervuiling. Voor de serieuze cannabisconsument die regelmatig wiet rookt, is dat namelijk een reëel gezondheidsrisico. Langdurige blootstelling aan pesticideresidue is iets om serieus te nemen. Ook al is nog niet precies bekend wat het roken van dit soort stoffen voor gezondheidsschade kan aanrichten.

Pesticiden, schimmelbestrijders en synthetische groeihormonen, zijn stoffen die bijdragen aan lucratieve oogsten, maar die ook achterblijven in de wiet zelf. In Nederland is dat risico extra aanwezig, omdat niemand precies weet waar het grootste deel van de wiet eigenlijk vandaan komt.

Als thuiskweker bepaal je gelukkig zelf wat er wél en niet op je plant gaat. Dat is een groot voordeel dat nog te weinig cannabisconsumenten beseffen. Afgezien nog van alle andere redenen om zelf je eigen wiet te kweken.

Pesticiden in cannabis: wat wordt er allemaal gebruikt?

In de internationale professionele cannabisteelt – zowel legaal als illegaal – is de druk om zoveel mogelijk te produceren groot. Aannemelijk is dat daardoor ziektes, schimmels en plagen snel bestreden worden met wat werkt, want elke aangetaste plant kost geld.

Veel gebruikte middelen in de reguliere landbouw zijn fungiciden tegen schimmel (zoals myclobutanil), insecticiden tegen bladluizen en mijten (zoals abamectine en spiromesifen), en groeisturingsstoffen. Of en in welke mate ze in cannabisteelt voorkomen, verschilt per land en per kweker. Systematisch getest wordt er zelden.

In Nederland is de situatie extra complex. In de tien gemeentes die meedoen aan het Experiment Gesloten Coffeeshopketen wordt cannabis inmiddels gereguleerd geteeld, met eisen aan gewasbescherming en residuen. Maar de overgrote meerderheid van de Nederlandse coffeeshops bevoorraadt zichzelf nog steeds via het informele circuit. En dat circuit kent geen pesticidecontrole.

Bovendien is er een groeiende stroom importwiet uit Amerika, Canada en Spanje. Die wiet komt uit markten met eigen regelgeving en eigen kweekmethoden. Bij binnenkomst in de coffeeshop wordt hij hooguit zintuigelijk beoordeeld – geur, uiterlijk, textuur. Of er wordt nog even gescand op THC- en CBD-gehalte met een NIR-spectrometer. Maar op pesticiden wordt niet vaak getest.

Het probleem is dat cannabis in de meeste landen lang niet de pesticidennormen heeft die voor voedingsgewassen gelden. Er zijn simpelweg geen duidelijke wettelijke limieten vastgesteld voor hoeveel residuen in een gerookte joint mogen zitten. Bovendien is roken fundamenteel anders dan eten: pesticiden die bij verhitting worden ingeademd, kunnen gevaarlijker zijn dan wanneer je ze via voeding binnenkrijgt.

Plant growth regulators: groeihormonen die niemand noemt

Minder bekend maar minstens zo relevant zijn de zogeheten plant growth regulators, afgekort PGR’s. Dit zijn synthetische of natuurlijk voorkomende stoffen die de groei en ontwikkeling van planten sturen. In de landbouw worden ze breed ingezet. Bij cannabis worden ze gebruikt om de productie op te voeren, stekken sneller te laten wortelen of de bloei te manipuleren.

In de illegale en semi-professionele grijze markt worden PGR’s soms misbruikt om dichte, zware toppen te produceren die er indrukwekkend uitzien maar van mindere kwaliteit zijn. De toppen zijn compacter dan normaal, de trichomen minder ontwikkeld, en de geur en smaak blijven achter. Herken je wiet met een ongewoon harde, bijna sponzige structuur en weinig aroma? Dat is het klassieke signaal van PGR-gebruik.

Paclobutrazol: de bekendste boosdoener

De meest beruchte PGR in de cannabisteelt is paclobutrazol. Het remt de aanmaak van gibberellines in de plant, wat resulteert in kortere internodes, dikkere stengels en compacte toppen. Klinkt nuttig, en voor sierteelt is het dat ook. Maar paclobutrazol is een triazool-fungicide dat lang in de bodem en in plantenweefsel aanwezig blijft. Bovendien wordt vermoed dat het de leverfunctie bij mensen belast bij regelmatige blootstelling.

In legale markten zoals Canada en sommige Amerikaanse staten is paclobutrazol inmiddels verboden in de cannabisteelt. In Europa en op de grijze markt is er nauwelijks controle. Wil je zeker weten dat jouw wiet er niet mee behandeld is? Dan is het antwoord simpel: kweek het zelf.

De thuiskweker heeft dit probleem gewoon niet

Als thuiskweker heb je zelf de controle. Jij kiest je zaad, jij kiest je voeding, en jij bepaalt of je iets op je planten spuit. De meeste hobbykwekers gebruiken helemaal geen pesticiden. En als er toch een plaag opduikt, zijn er genoeg biologische alternatieven die veilig zijn en geen residuen achterlaten in de eindoogst. Denk aan roofmijten tegen spint, of nematoden als je last hebt van rouwvliegjes.

Vandaar dat thuiskweken niet alleen schonere wiet oplevert, maar ook vrijheid. Je hoeft niet te optimaliseren voor gewicht per vierkante meter. Je hoeft geen investeerder tevreden te stellen, geen groothandel te bevoorraden. Je kunt rustig de tijd nemen, organisch telen, en oogsten als de plant er klaar voor is – niet wanneer de planning dat vereist. Dat levert wiet op die niet alleen schoner is, maar vaak ook aromatischer en complexer van smaak.

Wiet testen: wat er wel en niet gecontroleerd wordt

In de legale markten van Noord-Amerika zijn al jaren testrapporten beschikbaar die aantonen dat een significant deel van de commerciële cannabis pesticideresiduen bevat – soms ruim boven de normen die voor voedingsgewassen gelden. En dat is dan nog in markten mét verplichte laboratoriumcontrole. Stel je voor wat er circuleert in markten zonder die verplichting, zoals in Nederland.

De NIR-spectrometer die sommige coffeeshopinkopers gebruiken, is een handig apparaatje. Hij geeft in seconden een indicatie van THC- en CBD-gehalte op basis van lichtreflectie. Maar pesticiden? Die ziet hij niet. Daarvoor heb je chromatografie nodig. Dit is een labtest die tijd en geld kost, en die in de Nederlandse inkooppraktijk vrijwel nooit gedaan wordt. De inkoper ruikt, kijkt, voelt – en vertrouwt op zijn leverancier. Dat is begrijpelijk, maar het is geen kwaliteitscontrole op residuen.

Zelf kweken is de bewuste keuze

Thuiskweken wordt nog te vaak gezien als gedoe – een hobby voor nerds met te veel vrije tijd. Maar er is een heel praktische reden om het te doen: jij weet precies wat je rookt. Geen pesticiden die bij verhitting gevaarlijke afbraakproducten vormen, geen synthetische groeihormonen die de kwaliteit ondergraven, geen onduidelijkheid over de herkomst van je wiet.

Voeg daarbij de voldoening van een zelfgekweekte oogst, de keuzevrijheid in soorten, de ENORME geldbesparing en de controle over droog- en cureproces – en de vraag is eigenlijk waarom niet meer mensen het doen? Schone wiet roken begint in Nederland bij de keuze om het zelf te kweken.

Openingsfoto + foto wiet: Shutterstock, roofmijten: Bio Bertje, beeld blauwzuur: AI gegenereerd