(advertentie)
(advertentie)
(advertentie)

In 1798 vertrok de Franse keizer Napoleon naar Egypte met 35.000 soldaten en 151 geleerden. Hij keerde terug met een militaire overwinning, een achtergebleven leger en een onverwacht bijeffect dat de Europese geneeskunde en literatuur ingrijpend zou veranderen: hasj.

Niet alleen huilen met de steekhoed op met die Napoleon

Toen de Fransen in Egypte hun gebruikelijke drank niet konden vinden, grepen velen naar hasjiesj – een middel dat al zo’n acht eeuwen verweven was met het Egyptische leven. In 1800 werd een officieel verbod uitgevaardigd; niet door Napoleon, die inmiddels al was vertrokken, maar door generaal Menou.

Het zette nauwelijks zoden aan de dijk. Toen de soldaten naar huis terugkeerden, namen ze de gewoonte en de verhalen met zich mee.

Van daaruit loopt het spoor naar Jacques-Joseph Moreau, een Franse psychiater die hasjiesj gebruikte om waanzin van binnenuit te bestuderen en die mede aan de wieg stond van de psychofarmacologie.

Het leidt ook naar de ‘Club des Hashischins’: een gezelschap dat bijeenkwam in een gotisch herenhuis in Parijs, waar grootheden als Gautier, Dumas en Baudelaire dawamesc consumeerden, terwijl een arts hun ervaringen noteerde.