Topstories

(advertentie)

Welkom bij een prachtige nieuwe kweekronde van Dima, waarvoor het zaadje al maanden geleden door Soma werd geplant. Deze keer kweekt Dima namelijk de Soma strain Pink Glue. Dat niet alleen maar hij kweekt het plantje ook op Soma’s heilige nieuwe grond. Een superronde op Super Soil dus …al begon het nieuwe avontuur wel een beetje merkwaardig…

Het is alweer een tijd geleden sinds ik mijn laatste kweekverslag hier publiceerde. De main line met Girl Scout Cookies uit dat verhaal is alweer zo goed als op, dus helemaal stil gezeten heb ik ook weer niet. Daarom kon ik vorige week ook weer een nieuw kweekverhaal maken, en hier is die dan!

Soma’s zaadje geplant

Dit is trouwens niet zo maar een kweekronde, maar ik ga volledig op de Soma tour. Ik kweek namelijk niet alleen een ‘sacred’ zaadje van Soma Seeds maar ik gebruik ook de heilige grond van Soma – inclusief alle extra’s die daarbij horen. Maar ik loop op de zaken vooruit, dus laat me bij het begin beginnen: het Oogstfeest van de Buitenwiet Test vorig jaar.

Na het oogstfeest nam ik namelijk niet alleen de eerste prijs van de buitenwiet cup mee naar huis, maar nog wat extra’s uit de biologische voedingslijn van Soma: Soma’s superaarde en Compost Thee. Later heb ik dit zelf aangevuld met Soma’s Mycorrhiza, Dry Black Molasses, en natuurlijk een prachtige wietsoort om mee te werken: Pink Glue.

Het begin van deze kweek verliep echter niet helemaal zonder slag of stoot. Er deed zich een vreemd fenomeen voor, waar ik nog steeds niet helemaal de vinger op kan leggen.

Pink Glue in supersoil

Ik begon zoals altijd, door een zaadje te ontkiemen volgens de oude, vertrouwde methode in een koffiefilter. Binnen twee dagen verscheen er een mooi penworteltje. Vervolgens heb ik een opkweekbakje klaargemaakt met lichte aarde. Al snel stak ze boven de aarde uit, en verschenen de eerste blaadjes. Klaar om het licht op te nemen.

Het was tijd om alvast een pot met aarde klaar te maken, al viel er eigenlijk weinig voor te bereiden. De Soma Supersoil heeft namelijk alles in zich om de plant te voeden, tot en met de bloeifase. Het enige wat je nog kunt of hoeft toe te voegen, is droge Mycorrhiza. Dat zijn nuttige schimmels voor een nog betere ontwikkeling van het wortelstelsel.

Het is een vrij homogene aarde met een fijnkorrelige structuur, voorzien van perliet. Ik heb de 18-literpot één keer goed bewaterd en merkte meteen wat ik al vermoedde: deze aarde heeft een hoge waterretentie. Iets om rekening mee te houden dus – in het begin is voorzichtig water geven zeker aan te raden.

Ongeduldig als ik ben, had ik alles al snel klaarstaan en was het tijd om Pink Glue over te zetten in haar uiteindelijke pot. Nu heb ik alles compleet en kan ik van start met:

De eerste dagen moest het plantje even wennen aan haar nieuwe omgeving, maar al snel begon ze weer lekker door te groeien. Nieuwe groei en een mooie, gezonde kleur. Wat me opviel, was dat de bladeren hier en daar wat opkrulden – iets om in de gaten te houden. Meestal is dit een teken van hittestress – ook wel cupping. Dus besloot ik de lamp iets hoger te hangen en de afzuiging wat harder te laten draaien.

Merkwaardige symptomen…

Wat mij betreft waren de omgevingsfactoren verder prima, met een VPD van rond de 0,7 kPa voor een zaailing. Toch vertoonde ze nog steeds merkwaardige symptomen, iets waar ik de vinger niet helemaal op kon leggen.

De ene dag hing het plantje er slap en futloos bij, terwijl de bladeren de volgende dag bijna recht omhoog stonden. En dat terwijl ik de omgeving nagenoeg stabiel hield. Daarnaast begonnen er af en toe vreemde verdraaiingen in de bladeren op te treden – iets waar ik me zorgen over maakte. Was het lichtstress? Hitte? Kou? Wind? Te droog, of juist te vochtig? Of zat het probleem onder de grond, of misschien zelfs in de genetica?

In de dagen daarna probeerde ik van alles om de ‘gekke groei’ te corrigeren, maar niets leek echt effect te hebben. Omdat Pink Glue wel gewoon in een razend tempo bleef groeien en een redelijk gezonde kleur hield, besloot ik mezelf er niet te druk om te maken, en het voorlopig even af te wachten.

Toen kwam het moment dat ik haar wilde toppen. Ik twijfelde even of dit niet te veel stress zou geven, maar besloot dat wanneer ze er goed uitzag, toch de schaar erin te zetten. Geschrokken als ze was hield ze zich staande, maar nu met een nog extremere expressie van gedraaide bladeren. Ze leek me iets te willen vertellen, maar wat?

Opbloeien onder de G-Bars

Het begon me wel een beetje te frustreren, en er was nog maar één ding dat ik kon proberen: de klok omschakelen naar 12/12. Ik verruilde de Viparspectra voor mijn oude 150 Watt G-Bars LED, en zette de schakelklok op 12/12. Deze heeft wat meer rood licht in het (full) spectrum dan de Viparspectra, die ik gebruikte tijdens de voor- en groeifase. Ik stelde alles opnieuw af, deed de kast dicht en wachtte af…

Toen ik de volgende dag ging kijken, zag ik tot mijn verbazing dat ze er ineens stukken beter bij stond. Toeval, of had de verandering effect? Na een paar dagen kon ik concluderen dat dit de beste beslissing was geweest. Haar bladeren stonden weer stralend richting het licht, en binnen no time verschenen er aan alle kanten nieuwe, frisse groeipunten onder het bladerdek. Mijn geduld, en de verandering was beloond.

Pink Glue lustte inmiddels ook een flinke slok water. En omdat de aarde goed vol geworteld is, neemt de plant het water nu ook veel beter op.

Dagelijkse Licht Integraal?

Ik ben nog eens goed gaan nadenken over wat er nu precies gebeurd kan zijn. Alles opnieuw langs gelopen, elke factor afgewogen. Doordat ik extreem alert was met watergift, heb ik wortelstress eigenlijk uitgesloten. M

Misschien was de bodem iets te heet voor de jonge plant, maar dat zou zich dan ook moeten uitten in de bladkleur. Uiteindelijk kwam ik uit bij iets waar ik niet echt goed bij stil had gestaan: de DLI – de Dagelijkse Licht Integraal (daily light integral).

In de vegetatieve fase (de groeifase) wordt standaard uitgegaan van 18 uur licht, maar dat zegt lang niet alles. Achter die 18 uur schuilt een complete rekensom van intensiteit, duur en opname. En precies daar zou het ‘mis’ kunnen zijn gegaan. Mogelijk heb ik, zonder het echt door te hebben, de grens overschreden van wat de plant dagelijks aan licht kon hebben.

Niet extreem zichtbaar, maar net genoeg om de plant uit balans te brengen en stress te veroorzaken. Zeker weten doe ik het niet, dus dit blijft een hypothese. Maar alles wijst in die richting, en voor nu is dit mijn beste verklaring: een te hoge DLI in de vroege groeifase zorgde voor een tijdelijke uit balans zijnde plant.

Wat ik wél zeker weet, is dat Pink Glue een taaie dame is, die zich door niets heeft laten tegenhouden en nu haar opmars maakt naar de volgende fase. Hoe die verloopt, horen jullie natuurlijk snel weer van mij.

Tot de volgende, Dima