Topstories

(advertentie)

Ben je ook benieuwd naar Jeffrey’s verhaal over de burgemeester en de wijkagent, na de onrechtmatige arrestatie in zijn vorige artikel? Deze keer schrijft hij over het begin van zijn weg naar de rechtbank, hoe hij de positieve uitwerking van cannabis op trauma ontdekte, en zijn eerste bezoek aan de burgemeester van de gemeente, die hem tegenwoordig toestaat 51 wietplanten te kweken. En over de huidige 13 wietplanten in zijn kweektenten uiteraard.

Beste cannabisvrienden,

Deze week neem ik jullie mee naar het begin, maar eerst even een kleine update over mijn planten. Zoals je weet heb ik de dames verspreid over 2 tentjes; 1 tent met 4 planten en 1 tent met 9 planten.

De tent met 4 planten houden we nog even in het voorgroei stadium. In de andere tent heb ik een paar dagen geleden de knop omgezet. Wat betreft de tripsen lijkt het in beide tentjes onder controle. De temperatuur is met de lamp aan, in beide tentjes 24 graden bij een luchtvochtigheid van 60%. Met lamp uit is de temperatuur 17/18 graden, en de luchtvochtigheid 60%.

Ik heb de knop naar het 12/12 lichtschema gevonden, dus is het nu afwachten tot de eerste bloeiverschijnselen komen. Dan kunnen we een mooi netje spannen, om vervolgens tot de definitieve opstelling van planten te komen.

Waarom maar 13 planten?

Voor de mensen die zich afvragen waarom ik nu maar 13 planten kweek, in plaats van de toegestane 51. Ik heb niet meer zoveel cannabis nodig, als toen ik de rechtszaak begon.

Dit zegt ook wel iets over hoe verslavend cannabis is. In mijn geval tenminste. Ik heb namelijk niet de behoefte aan steeds meer wiet, en dit heb ik ook aan de rechter uitgelegd. In goede periodes heb ik minder nodig, en in slechte periodes helaas wat meer.

Wie weet is dat weer een optie voor de volgende kweek. Om te laten zien hoe dat met meer planten een stuk sneller gaat, en je daardoor veel minder lang hoef te kweken om voor langere tijd toch voldoende medicijnen te hebben. Nu zal je jezelf misschien ook afvragen hoe ik in deze situatie beland ben? Dat ga ik je vertellen.

Toen ik op mijn 15e met cannabis in aanraking kwam, kreeg ik weer een beetje mijn leven terug. Ik kreeg weer een gevoel van empathie, alsof ik niet meer afgestompt was.

Trauma en cannabis

Na een vrije normale jeugd gehad te hebben, werd ik op mijn 11e helaas geconfronteerd met het verlies van mijn kleine zusje. Dat was dusdanig traumatisch, dat ik daarna een paar jaar van mijn leven ben kwijt geraakt. Die periode is één groot zwart gat in mijn geheugen.

Toen ik op mijn 15e met cannabis in aanraking kwam, kreeg ik weer een beetje mijn leven terug. Ik kreeg weer een gevoel van empathie, alsof ik niet meer afgestompt was. Daarna ben ik gaan werken als internationaal vrachtwagenchauffeur. Alleen heb ik door de gedachte aan de verloren jaren, altijd ergens de behoefte gehad om die tijd goed te maken. Iets wat gewoon niet kan.

Daardoor heb ik een periode in mijn leven ook iets te veel alcohol genuttigd, en aanverwante artikelen gebruikt. Tot ik er na een tijdje achter kwam dat dat het leven het ook niet was, en dat het tijd was voor verandering. Dat inzicht kwam toen ik eens goed in de spiegel keek, na 8 keer dronken te zijn geweest in 7 dagen tijd.

Helaas begon de ellende daarna pas echt. Ik heb van alles geprobeerd maar niets lukte. Ik was te beschadigd in het proces, om überhaupt nog behandeld te worden. De hele psychische molen heb ik doorlopen, om erachter te komen dat er eigenlijk niet zo heel veel mis met mij is, behalve dat ik te veel beschadigd ben om nog echt mee te kunnen, of willen doen.

Ze zei, “wij gaan pionieren maar je hebt een lange adem nodig”. Zelf wilde ik de zaak gewoon graag gebruiken, om iemand anders te laten bepalen of ik wel of geen crimineel ben, en of ik hier wel of niet moest blijven wonen.

Pionieren in Katwijk

Dus ja, Nederland is niet helemaal mijn land. Ik ben ver genoeg buiten de landsgrenzen geweest om in te zien dat mijn gezondheid belangrijker is dan de plek waar ik woon. Dit maakte de volgende beslissing ook wel een stuk makkelijker: de stap om mezelf aan te geven voor het zelf kweken van cannabis.

Als je in een dusdanige positie zit dat je toch niets te verliezen hebt, wat maakt het dan uit? Ik heb genoeg crime boeken gelezen om in te zien dat ik geen crimineel ben. Als mensen dan het strafrecht op mij toe willen passen terwijl dat gezien de situatie erg buitensporig is, dan gaan we van het slechtste maar het beste maken.

Dit is ook precies hoe ik het met mijn advocaat heb afgesproken, de eerste keer dat ik haar ontmoette. Ze zei, “wij gaan pionieren maar je hebt een lange adem nodig”. Zelf wilde ik de zaak gewoon graag gebruiken, om iemand anders te laten bepalen of ik wel of geen crimineel ben, en of ik hier wel of niet moest blijven wonen.

Met andere woorden; als ik zou winnen bleef ik hier, bij verlies zou ik op zoek gaan naar een wat cannabisvriendelijker oord. Iets wat met mijn uitkering gewoon kan. Ik ben niet verplicht om hier te blijven wonen, en zeker niet na al die geintjes die mij al geflikt zijn.

Nadat ik mijn advocaat had gesproken en wij een strijdplan hadden opgesteld, ben ik eerst netjes naar de burgermeester gegaan. Dit nadat de vorige burgemeester, als een van de eerste dingen in zijn nieuwe gemeente, een MS patiënt toestemming gaf om thuis mediwiet te kweken. Niets ten nadele van die patiënt maar het geeft wel aan hoe scheef de situatie is.

Ik had het geluk dat onze nieuwe burgemeester, de oude burgemeester was van het dorp waar mijn ouders op de camping stonden. Zij kenden hem in principe al, en hij stond er niet echt gekleurd op. M’n ouders waren blij dat ze hem kwijt waren.

Nadat ik netjes op gesprek ging en de situatie aan hem uitlegde – dat het wel heel raar was dat jullie van dezelfde partij zijn (CDA) en dat het raar beleid is – zei hij, “dan moet je maar met je oude burgemeester mee verhuizen”. Dat is lekker makkelijk. Ik had daarvoor nog aan een onderzoek meegedaan met de passende titel, als het in Katwijk niet kan, kan het nergens. Wat natuurlijk helemaal nergens op slaat, verder.

Ik vroeg hem als christelijke burgervader, om de barmhartige Samaritaan uit hangen, en mij een stukje van de schepping te laten gebruiken. Maar we zijn duidelijk van een andere stroming…

‘Een bijzondere man’

Waar het hier eigenlijk op neer kwam, is dat er aan postcode discriminatie werd gedaan. Dingen konden in het ene dorp immers wel, en in het andere dorp niet. Sommige patiënten zijn dus beter af in de ene gemeente dan de andere.

Ik zei, “maar je kan mij toch gewoon helpen? Je kan dit toch in de lokale driehoek (overleg tussen burgemeester, OM en politie) bespreken en regelen?”. Eerst ontkende hij het bestaan van deze driehoek. En toen ik hem daarop aansprak, zei hij met een grote grijns: “ik kan je wel helpen maar ik ga het niet doen.”

En toen heb ik hem verteld dat ik mijzelf aan ging geven. Waarop hij zei, “dat moet je doen”. Ik vroeg hem om slechts 5 planten. Maar de burgemeester was zo overtuigd dat het strafrecht mij zou afschrikken, dat hij niet eens wist wat hij zich hiermee op de hals zou halen. Hij zou er in de nabije toekomst nog slapeloze nachten van krijgen.

Ik vroeg hem als christelijke burgervader, om de barmhartige Samaritaan uit hangen en mij een stukje van de schepping te laten gebruiken. Maar we zijn duidelijk van een andere stroming binnen hetzelfde geloof…

Hierna zou ik de burgermeester nog regelmatig treffen. Zo vaak zelfs, dat hij mij omschreef als ‘een bijzondere man’, nadat ik mijzelf had voorgesteld als ‘die zogenaamde overlast gevende junkie waar tijdens een openbare raadsvergadering over drugs in Katwijk gesproken werd’.

Met de Wet Damocles kregen burgemeesters een speeltje in handen, waarmee ze naast burgervader ook de sheriff van hun gemeente kunnen uithangen.

Burgemeester of sheriff?

Misschien moet ik achteraf blij zijn dat hij mij geen toestemming gaf. Afspraken met burgemeesters blijken namelijk ook niet altijd zekerheid te geven. En ze hebben met de Wet Damocles ook een leuk speeltje gekregen vanuit Den Haag, om naast burgervader ook de sheriff van hun gemeente uit te kunnen hangen.

Als er een nieuwe burgemeester komt, is het altijd maar de vraag of gemaakte afspraken uit het verleden gehandhaafd blijven. En zo kwam het, dat ik een paar weken later samen met mijn advocaat op het politiebureau aan de Piet Heinlaan zat, om voor de eerste keer mijn verhaal te doen bij de wijkagent. Daarover zal ik later meer vertellen.

Tip van Flip!

Ik sluit mijn 4e verhaal hier graag af met een kleine tip: het feit dat ik medicinaal cannabisgebruiker ben, maakt het blowverbod op straat niet zo heel veel uit in dit dorp. Zolang er niet in de wet staat dat ik geen medicijnen mag gebruiken in de openbare ruimte, zal het mij allemaal aan mijn reet roesten.

Dat is dan wel weer het voordeel als je medicinaal cannabisgebruiker bent. Er gelden toch andere regels. Als ik de volgende keer weer gestrest wordt op het politiebureau, omdat ik daar om wat voor reden dan ook moet wachten, steek ik gewoon een pure joint op. Ook goed. Soms moet je van het negatieve ook maar het positieve inzien.

Jeffrey Kemper