Topstories

(advertentie)

Wereldwijd is er – terecht – grote woede om de moord op Alex Pretti door de Amerikaanse grenspolitie in Minneapolis. Veel minder aandacht is er voor El Hacen Diarra, die in de nacht van 14 op 15 januari in Parijs overleed na een gewelddadige arrestatie.

“Jullie wurgen me!”

Reden voor het fatale politieoptreden: de agenten zouden hebben gezien dat Diarra (35) een joint draaide. Op beelden die door buurtbewoners zijn gefilmd is te zien hoe een politieman hem slaat terwijl hij op de grond ligt en een andere agent op zijn benen staat. Er is ook te horen dat Diarra “jullie wurgen me!” roept.

Enkele uren na zijn arrestatie overleed Diarra, een migrant uit Mauritanië, in politiehechtenis in een Parijs politiebureau. Volgens de politie raakte Diarra bewusteloos toen hij op een bankje in het politiebureau aan het wachten was.

Hieronder kun je de beelden bekijken van de hardhandige arrestatie:

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Al Jazeera English (@aljazeeraenglish)

‘Bruine, op cannabis lijkende substantie’

Volgens zijn familie was Diarra die avond buiten koffie aan het drinken, in de buurt van de opvang waar hij woonde. Toen de politie hem aansprak ging het mis. De familie heeft aangifte gedaan tegen de politie wegens opzettelijke geweldpleging met de dood tot gevolg.

Het Franse openbaar ministerie claimt dat de agenten Diarra een joint zagen draaien en hem arresteerden omdat hij weigerde te worden gefouilleerd. Hij zou ook vervalste documenten bij zich hebben gehad en “een bruine, op cannabis lijkende substantie”.

Protestmars in Parijs

Duizenden mensen liepen afgelopen zondag mee in een protestmars door Diarra’s wijk. Zijn nicht Diankou Sissoko zei tegen persbureau AFP totaal geen gerechtigheid te verwachten, omdat er bij eerdere gevallen van dodelijk politiegeweld nooit gerechtigheid was voor de slachtoffers. Ze beschreef Diarra als “vriendelijk, glimlachend en rustig”.

Bij Farid Ghehiouèche, voorzitter van ENCOD, de Europese coalitie voor rechtvaardig en effectief drugsbeleid en Parijzenaar van Algerijnse afkomst, strijden verdriet en woede om voorrang.

‘Het is modieus en makkelijk om de buitengerechtelijke executies van ICE in de VS aan de kaak te stellen en ons te richten op de splinter in het oog van onze Trump-gezinde buren’, mailde Farid me vandaag, ‘maar het is moeilijker om de balk te benoemen die kritische zelfreflectie in ons eigen land in de weg staat.’

El Hacen Diarra slachtoffer van de ‘oorlog tegen drugs’

Hij ziet al langer dat ook de Franse politie buitensporig geweld gebruikt, “aangewakkerd door twee handige voorwendsels: de jacht op illegale immigranten en de strijd tegen drugshandel die consumenten achtervolgt”. Farid vergelijkt de woorden van George Floyd, “I can’t breathe!” met die van Diarra: “Vous m’étranglez!” (Jullie wurgen me!)

Voor Farid is het duidelijk: ‘Dit is moord. El Hacen Diarra is een slachtoffer van de ‘oorlog tegen drugs’. Laten we de drugswet veranderen, om, als dat kan, de mentaliteit van de politie te veranderen en racisme te bestrijden.’

Mensen die denken dat de ‘oorlog tegen drugs’ gaat over het beschermen van mensen of over volksgezondheid hebben het mis. Het gaat om iets heel anders, zoals Bart de Koning deze maand beschrijft in een uitstekend artikel in het Historisch Nieuwsblad.

War on drugs bedacht als wapen tegen hippies en zwarten

Toenmalig president Richard Nixon riep de war on drugs in 1971 uit. Hij wilde zo de aandacht afleiden van de dramatisch verlopende Vietnam oorlog én een middel  creëren om zijn politieke tegenstanders harder aan te pakken. De Koning citeert Nixon’s topadviseur John Ehrlichman, die in 2014 vertelde waar het echt om ging.

Ehrlichman: ‘We konden het niet verbieden om tegen de oorlog te zijn of zwart te zijn, maar we konden het publiek wel de hippies laten associëren met marihuana en de zwarten met heroïne. En door ze zwaar te criminaliseren konden we die gemeenschappen verstoren. We konden hun leiders arresteren, hun huizen binnenvallen en ze avond na avond zwart maken op televisie.’

Het blijft een schokkend citaat. En het is schokkend dat Nixon’s nepoorlog nog elke dag levens kost. Zoals dat van El Hacen Diarra.