Topstories

Onze columnist waaide even lekker een paar dagen uit in Londen, een stad naar zijn hart. En net als je denkt dat ie dit keer volledig off topic gaat in zijn liefdesverklaring aan de Britse hoofdstad, duikt daar toch weer die wiet op…

De onuitputtelijke schatkist Londen

Ik ben net terug van een vierdaags tripje naar Londen, de enige stad waarnaar ik heimwee heb als ik er lang niet ben geweest. De Britse hoofdstad is een onuitputtelijke schatkist vol contrast: subliem en smerig, groots en knus, historisch en hip.

Ik ben in New York geweest, Parijs, Praag, Delhi, Sydney, Bangkok, Marrakesh, Jakarta.. maar Londen blijft voor mij de stad der steden.

Mijn liefde gaat ver terug. Ik was een jaar of zeven toen mijn vader mij en mijn zus trakteerde op een paar dagen Londen, per boot. De stad maakte een verpletterende indruk: de Underground, de oudste metro ter wereld, de dubbeldekker bussen, de Tower Bridge, de winkels, de London Dungeon.

Kijk links, kijk rechts

Amsterdam heeft 900.000 inwoners, Parijs ruim twee miljoen, Londen meer dan negen miljoen. Dit is een echte stad, een metropool. Het eerste reisje dat ik met mijn vrouw maakte nadat we elkaar op Interrail hadden ontmoet, was naar Londen. Later nam ik onze kinderen er mee naar toe, niet per boot maar per trein.

Als je met de Eurostar naar Londen reist, kom je aan op St. Pancras International, misschien wel het mooiste treinstation van Europa. Je zit meteen midden in de hectiek en energie van de stad. Victoriaanse architectuur, loeiende sirenes, daklozen en bij elke oversteekplaats de aansporingen LOOK LEFT en LOOK RIGHT op het asfalt.

Alles peperduur, behalve rijksmusea

Ik had een paar missies; nieuwe Dr. Martens kopen bij de British Boot Company in Camden, een fotoserie maken over iconische plaatsen verbonden aan de band Madness en de middeleeuwse schilderijen in de National Gallery bekijken. Tussendoor boeken en cd’s kopen en de dag beginnen met full English breakfast, zodat je tot een uur of zes niets meer hoeft te eten.

Want Londen is peperduur. Als je, zoals ik, van musea houdt dan bespaar je veel op entree, want alle rijksmusea zijn gratis toegankelijk. Maar verder is eigenlijk alles duur. Het was in Londen dat ik de duurste wiet die ik ooit heb gekocht aanschafte, tijdens de wietbeurs Product Earth in 2024.

Korte tolerantiepauze van wiet

Deze keer was ik niet van plan wiet te kopen; een korte tolerance break kan nooit kwaad. Maar het lot beschikte anders. Toen ik door Camden wandelde, de geboortegrond van Madness, sprak een man me aan. Hij vroeg me waar ik foto’s van maakte en reageerde enthousiast op mijn uitleg.

Hij vertelde dat hij in de muziekindustrie werkte en bood aan me naar de volgende plek op mijn lijstje te rijden, de Hawley Arms. Deze pub is nu vooral bekend als stamkroeg van wijlen Amy Winehouse, maar Madness heeft er ook veel voetstappen liggen.

Als vanzelf kwamen we over cannabis te praten. Als ik daar prijs op stelde kon hij wel wat wiet voor me regelen.

Alle missies volbracht

En zo gebeurde het dat ik de volgende dag met een goedgevulde pure joint in mijn zak Primrose Hill beklom. Deze heuvel in Camden geeft uitzicht over het hele centrum en is meermaals bezongen door Madness en gebruikt voor een albumhoes.

Qua smaak en kwaliteit zou ik de wiet geen hoge cijfers geven, maar het effect was verrukkelijk. Een mooi voorbeeld van het belang van set en setting. Hoe je je voelt als je een roesmiddel gebruikt (set) en de omgeving waarin je dat doet (setting). Dat zat allebei wel goed.

Ik heb alle drie mijn missies volbracht. Ik ben cultureel bijgetankt, heb een paar fraaie Docs – Aztec Crazyhorse 3-hole – gekocht en ben niet ontevreden met mijn Madness-land fotoserie. Bovendien heb ik er een Britse kameraad bij, die ik heb uitgenodigd om mijn homegrown te komen proeven als hij in Nederland is.

(advertentie)