Topstories

(advertentie)

Jeffrey Kemper is medicinale cannabispatiënt en een van de weinigen met rechterlijke toestemming om zijn eigen medicinale cannabis te kweken. Op CNNBS.nl doet hij verslag van zijn wietplanten en de juridische strijd die hij voerde. In dit artikel haalt hij hard uit naar – onder meer – de politiek. ‘Geef mij gewoon een stembiljet van vloei- of WC-papier, dan kan ik er tenminste wat mee’. 

Beste cannabisvrienden,

Laat ik beginnen met wat groene lucht te klaren: ik hoef geen standbeeld, straatnaam of award. Als patiënt met een recept voor medicinale cannabis, en rechterlijke toestemming om mijn eigen medicijn te kweken, wil ik gewoon een menselijk beleid voor mijn lotgenoten.

Ik ben niet het geweten, en ook niet de spreekbuis van de cannabisgemeenschap. Dat wil ik ook helemaal niet zijn, en ik heb ook zeker niet alle wijsheid in pacht. Wat ik wel heb is eigen ervaring, zowel positief als negatief. Ik wil dan ook graag nog even extra benadrukken dat ik op eigen titel spreek.

Is het normaal dat het door politici en burgemeesters zo geregeld is, dat mensen voor hun medicijn voor de strafrechter staan? Dat een rechter, zonder medische achtergrond, bepaalt of jij wel of niet je medicijn nodig hebt?

Ik ben niet verbonden aan enige organisatie. Ik wil ook zeker niemand aanzetten tot ondoordachte acties, of om je maar klakkeloos aan te geven om de strijd aan te gaan. Je moet in mijn ogen ten alle tijden dicht bij jezelf blijven.

Maar ben je misschien een lotgenoot? Begrijp je mij en zou jij ook graag wat aan de situatie willen veranderen? Een situatie die voor sommigen, en ik spreek uit ervaring, zeer mensonterend en niet meer van deze tijd is.

Is dit normaal?

Is het normaal dat het door politici en burgemeesters zo geregeld is, dat mensen voor hun medicijn voor de strafrechter staan? Dat een rechter – zonder medische achtergrond – bepaalt of jij wel of niet je medicijn nodig hebt?

Rechters laten bepalen of iemand wel of geen recht heeft op medicijnen? Dat is niet de taak van de strafrechter! Zeker niet in deze tijd, waarin rechtbanken de ‘gewone’ zaken eigenlijk al niet eens aankunnen. Zaken waarvan een groot gedeelte overigens tegen de overheid zelf zijn aangespannen, omdat ze zelf geen normaal beleid kunnen (of willen?) maken.

Nee, ik heb dit zelf ook niet zo gewild. Maar blijkbaar is dit de manier waarop het in Nederland geregeld moet worden, als je er met de (lokale) politiek niet uit komt. Want een normaal gesprek voeren op dit onderwerp is helaas niet mogelijk.

De crux

Hier leg ik misschien de vinger op de zere plek: ben jij het type dat zich klakkeloos en naïef verstopt, achter het feit dat de politiek of andere mensen dit wel voor even voor je zullen regelen? Dan zal ik je uit de droom helpen: dat gaan die mensen niet voor je doen.

Het eerste dat in de onderhandelingen sneuvelt, zijn onze belangen: die van de medische cannabisgebruiker welteverstaan. Van de rest van de cannabisgemeenschap hoeven we meer dan waarschijnlijk ook niet al te veel van te verwachten. Helaas.

Er wordt voor ons medicinale gebruikers behoorlijk weinig gelobbyd in Den Haag. En dat terwijl sommigen er prat op gaan dat we blij moeten zijn dat we lobbyisten voor ons hebben lobbyen. Maar waar het resultaat blijft? Dat moet je aan die organisaties en lobbyisten vragen. Die worden namelijk niet door ons betaald. Door wie wel? Ga maar bij jezelf te raden. Daar zit precies de crux: hun belangen zijn onze belangen niet.

Uit juridische hoek wordt ons [medicinale cannabis patiënten], ten zeerste aangeraden om ons zo snel mogelijk te distantiëren van de recreatieve cannabisgemeenschap. En waarom? Wij hebben totaal verschillende belangen. Het is zelfs zo, dat we constant moeten vechten, tegen een stigma dat op de medicinale gebruiker sowieso niet van toepassing is.

Distantiëren van recreatieve cannabiswereld

Daarnaast wordt ons [medicinale cannabis patiënten] uit juridische hoek, ten zeerste aangeraden om ons zo snel mogelijk te distantiëren van de recreatieve cannabisgemeenschap. En waarom? Wij hebben totaal verschillende belangen.

Het is zelfs zo dat we constant moeten vechten, tegen een stigma dat op de medicinale gebruiker sowieso niet van toepassing is. Het stigma van de ongewassen Bob Marley luisterende, te suf uit de ogen kijkende wietjunkie. Prima mensen hoor wat mij betreft, maar een totaal andere doelgroep dan de medicinale gebruiker.

Omdat je onder een bepaald stigma valt, sta je bij voorbaat al 2-0 achter in elke discussie, en word je totaal niet serieus genomen. Dit is een van de terugkomende stigma’s in mijn eigen rechtszaak. De strijd wordt niet op basis van argumenten gevoerd, maar op basis van superioriteit en non-argumenten, omdat de discussie te ingewikkeld en te pijnlijk is.

Je kan jezelf ook afvragen waarom we moeten accepteren, dat wij als medicinale gebruikers naar de coffeeshop gestuurd worden? Er zít in mijn woonplaats (en die van vele andere medicinale gebruikers) niet eens één coffeeshop! Wel een veelvoud aan apotheken maar daar kan ik mijn medicijn niet krijgen. In mijn dorp moet ik daar eerst heroïne junk voor worden. Dan kan ik het wél krijgen. Dat is toch een beetje de omgekeerde wereld.

Nu heb ik het geluk dat ik een huisarts heb die in de rechtbank getuigde dat ik geen wiet-junk ben maar een mens die prima functioneert zonder pillen en chemische middelen door gewoon gebruik te maken van een stukje natuur: de werkzame stoffen in de cannabisplant.

Belangen te verschillend, bedragen te hoog

Ik snap dat samenwerking tussen de verschillende partijen in de cannabiswereld vrijwel onmogelijk is, omdat de belangen te verschillend zijn en de bedragen te groot. De focus vanuit politiek of meeste belangenverenigingen ligt op het wietexperiment.

Ik heb als medicinale gebruiker niets met het experiment te maken, en jij als medicinale gebruiker waarschijnlijk ook niet. Er lag een prima wietwet, die met de eerste de beste onderhandelingen tussen Vera Bergkamp van D66 en Madeleine van Toorenburg van het CDA, is verkracht tot het huidige wietexperiment, om maar samen te kunnen regeren.

En we hebben allemaal gezien wat dat voor een succes was. Bergkamp was de beste Kamervoorzitter ooit, vraag maar aan Khadija Arib en van Toorenburg; die is alleen serieus te nemen tijdens carnaval, als ze verkleed is en onder invloed van alcohol. Lekker van links naar rechts.

Zelfs met weet ik het hoeveel partijen er zijn, zit er geen één tussen die voor mij de moeite van het stemmen waard is. Geef mij gewoon een stembiljet van vloeipapier of wc-papier, dan heb ik er wat aan. Of zorg ervoor dat blanco stemmen in de tweede kamer ook lege stoelen oplevert, zodat het probleem tenminste een gezicht krijgt.

Partijgekkies

Nu komt een van mijn belangrijkste levenswijsheden van mijn vader: “jongen, laat je niets wijsmaken. Als je echt helemaal niets kan, kan je altijd nog de politiek in”. In dit geval hebben we te maken met politieke leiders die zelf totaal niet het goede voorbeeld kunnen geven. Mensen die verdeeldheid zaaien en het de tegenstander wel heel erg makkelijk maken.

Als je je gedraagt als een partijgekkie dan ben je er ook eentje. Een partijgekkie is iemand die met praten problemen probeert op te lossen, die hij met datzelfde praten heeft veroorzaakt in plaats van nadenken. Vervolgens schuift de partijgekkie alle verantwoordelijkheid op een ander af. Daar hebben we mee te maken.

Dan heb je ook nog de extreme variant: de partijgekkie met het omgedraaide-anus-syndroom, die spontaan verbale diarree begint te spuwen als het over cannabis gaat. Omdat het zo lekker bekt in campagnetijd. Kunnen ze weer zieltjes winnen.

Ze hebben het voor mij al zover voor elkaar, dat democratie wat mij betreft totaal kansloos is. Zelfs met weet ik het hoeveel partijen er zijn, zit er geen één tussen die voor mij de moeite van het stemmen waard is. Geef mij gewoon een stembiljet van vloeipapier of wc-papier, dan heb ik er wat aan.

Of zorg ervoor dat blanco stemmen in de tweede kamer ook lege stoelen oplevert, zodat het probleem tenminste een gezicht krijgt. Of laat ons dan onszelf maar vertegenwoordigen als jullie dat niet willen. Want de politiek vertegenwoordigt ons, en wij zijn niet hun loopjongens al willen ze dat wel heel graag. Dan staan we weer gelijk en kunnen we volwaardig de discussie met deze mensen aangaan. Karaktermoord is niet leuk, en past niet in deze maatschappij.

Opties

Dus ja er zijn opties: stilzitten en achteroverleunen. Politici op hun blauwe ogen geloven. Wachten tot de rest van de cannabisgemeenschap steun betuigt, en de portemonnee trekt.

Want ja, een gemeenschap waar de sterkeren niet omkijken naar de zwakkeren, is toch geen gemeenschap? Gaan we logisch nadenken, of gaan we kijken naar wat wel mogelijk is? Je kan het individueel doen, of je kunt je als medicinale gebruikers verenigen in een belangenvereniging. Want uiteindelijk ben je niet alleen, al voel je je misschien wel zo.

Ik wil best met je meedenken, en mijn nek uitsteken en mijn kennis met je delen. Maar ik ga het niet in mijn eentje redden. Voor mezelf hoeft dat ook niet. Ik heb het al voor mijzelf geregeld. Dit zeg ik niet omdat ik mij er makkelijk vanaf wil maken, integendeel. Dit zeg ik omdat ik weet waar ik over praat. Ik ga met open vizier en iedereen het gesprek aan, maar wel op basis van gelijkheid.

En tot slot qua kweken: mijn plantjes zijn aan het herstellen, komt goed!

Jeffrey Kemper