Topstories

(advertentie)

Ondanks zijn voorziening om legaal eigen medicinale wietplanten te kweken, kwam de politie Jeffrey’s ‘dames’ in 2023 toch gewoon slopen. Zelf ook niet vies van een spelletje, ging Jeffrey de uitdaging dan ook niet uit de weg. Maak je op voor een verhaal over (vuile) spelletjes, een bosje bloemen en garnalen …én natuurlijk over de 3 Thunder Banana’s, 6 Sneeze en 4 Happy Kempers.

Beste cannabisvrienden,

Bij deze weer een update over de dames. In de grote tent staan 3 Thunder Banana’s en één Sneeze. De planten beginnen hun eerste bloeiverschijnselen te vertonen. Als ik aan ze vraag hoe het met ze gaat, zeggen ze, “met ons gaat het prima. Zonnetje schijnt lekker, briesje erbij en af en toe wat lekkers; een alcoholvrije cocktail van water en voedingsmiddel”.

In de kleine tent staan de 4 Happy Kempertjes en 5 Sneeze dametjes. Ze wachten op een laatste knipbeurt, waarbij we alle overtollige topjes (te klein of te fluffy) en grootste bladeren weghalen (dieven / ontbladeren). Zo krijgen ze nog wat meer licht, en kunnen ze de energie van de kleinste plukjes in de grotere toppen steken.

Ik had dit klusje eigenlijk gisteren willen doen, maar ik ben een partijtje verkouden dus dat doe ik dan morgen of overmorgen. Dat komt ook niet op één dag aan. Voor de rest doen ze het prima, en ook deze dames laten zich lekker vertroetelen. Ik knuffel ze helemaal gek.

Terug naar mijn verhaal van de vorige keer, over de gang naar de rechter(s), en dat dat zeker niet allemaal pracht en praal is. Zoals je wellicht nog weet had ik een voorlopige voorziening van de eerste rechter gekregen waarmee ik alvast mediwiet kon kweken thuis, in afwachting van de rechtszaak en het hoger beroep. Desondanks kwam de politie nog eens een inval bij me doen, en dat ging ongeveer zo:

Een bosje bloemen, en garnalen

Ik ben in principe een persoon die een uitdaging niet uit de weg gaat. Sinds ik volwassen ben, accepteer ik het ook niet meer dat anderen ongevraagd spelletjes met mij spelen.
Zoals ik eerder vertelde was ik de burgermeester al vaker tegen gekomen. Nadat ik het hoger beroep in de civiele zaak had gewonnen en ik te horen kreeg dat een van mijn lotgenoten werd geruimd, was het voor mij tijd om spelletjes te gaan te spelen.

Ik ben linea recta naar de bloemist gereden om een bloemetje te kopen met een mooi kaartje eraan. Dus ik, met mijn mooie bos bloemen in de hand, op naar het gemeentehuis. Op het kaartje de mededeling: hartelijk gefeliciteerd, met je gladgestreken parochie pochem, stuk CDA …

Als de burgermeester het hele systeem op mijn dak wil sturen, mag ik hem daar ook voor bedanken

Een paar dagen later was ik nog steeds kwaad, en ben ik verder gegaan. Ik heb hem een doosje gepelde garnalen gebracht (ik woon in een vissersdorp).
Weer met een vriendelijk kaartje erbij: ouwe crime fighter, je kan wel denken dat je Ivo Opstelten of Fredje Teeven bent, maar garnalen vang je met een netje en grote vissen met een hengel.

Toen werd ik de volgende dag door mijn advocaat gebeld. De burgermeester had mijn advocaat laten bellen door de wijkagent – dezelfde wijkagent die de aangifte had opgenomen – met het verzoek om de burgermeester alsjeblieft met rust te laten, met die voor hem zeer onwelwillende teksten. Zo was de boodschap.

Waarop ik lachte en zei, “mevrouw de advocaat, wilt u voor mij de belastingdienst bellen en vragen of ze mij geen brieven willen sturen met voor mij zeer onwelwillende teksten en bedragen?”. De advocaat moest lachen en zei, “Jef laat hem maar met rust. Je hebt je punt gemaakt.”.

De keren dat ik hem daarna nog tegenkwam, was van die grijns die hij op het gemeentehuis nog had, niets meer over. Zeker niet nadat ik mijzelf tijdens die raadsvergadering had voorgesteld als ‘die overlast gevende junk’. Wat voor mij in principe wel lache was, en voor hen zeer ongemakkelijk.

Het akkefietje met de buurvrouw

Toen kwam het akkefietje met de buurvrouw. Die buurvrouw werd gebeld door de politie. En nu zal je denken, ze vragen haar, “hoe gaat het met je?”. Nee, ze vroegen haar naar mijn lieve dames (de planten dus).

Nou was de buurvrouw gelukkig wel zo relaxed en behulpzaam – en niet vergeten dat ik haar ook geholpen had – waardoor zij mij netjes belde, en uitlegde waar de politie haar naar had gevraagd, en dat er stront aan de knikker was. Laten we niet vergeten dat ik nog steeds die voorlopige voorziening had.

Ik heb de buurvrouw bedankt, en zelf contact opgenomen met de politie. Daarop kregen we te horen dat ze bekend waren met de situatie, en dat het [de planten] geen probleem was. Nu komt het mooie: het woord van de politie is niets waard. Twee weken later zat ik met deze pipo op het politiebureau, zoals ik al in een van mijn eerdere stukken heb verteld. Ze hadden toch een inval gedaan.

Ik ben niet alleen vader, kweker, huisman en columnist, maar heb ook nog twee dagen mijn eigen expositie gehad onder de naam ‘Kunst van vernieling’. Mijn kunst was getiteld: OM en politie ruim je troep op, ik ben je bitch niet.

Toen ben ik opnieuw langs gegaan bij de burgermeester, en heb ik hem gefeliciteerd met zijn puike speurwerk, en gevraagd of hij de rest van de vernielde spullen even weg kwam halen, en de kosten zou vergoeden. Ook ben ik nog op het politiebureau geweest om hetzelfde te vragen. Ook daar werd ik uitgelachen.

Oké als jullie willen lachen dan gaan we lachen, dacht ik. Ik heb al mijn door de politie vernielde kweekspullen zo buiten op straat gezet. En zo werd ik ook nog eens kunstenaar. Ik ben niet alleen vader, kweker, huisman en columnist, maar heb ook nog twee dagen mijn eigen expositie gehad onder de naam ‘Kunst van vernieling’. Mijn kunst was getiteld: OM en politie ruim je troep op, ik ben je bitch niet.

Toen moest handhaving eerst langs al mijn buren, omdat ze blijkbaar niet wisten van wie die kunst nou zou kunnen zijn. Mijn buren die “wisten het ook niet”. En zo kwam het dat mijn kunst twee dagen zou blijven staan, totdat ze hun verlies namen, en de gemeentereiniging mocht komen om het voor politie en justitie op te ruimen.

Slopen kunnen ze als geen ander maar opruimen is te lastig. Wel heeft mijn advocaat gelijk bezwaar aangetekend, om te kijken wie er verantwoordelijk was voor deze clusterfuck. Dat was nog niet zo eenvoudig om te achterhalen. Er waren niet 1, niet 2 en ook niet 3 maar zelfs 4 officieren van justitie voor nodig om het papierwerk rond te krijgen. Die had hier voor getekend, die had daar voor getekend en onderling wisten ze niets van elkaar. Als ze het dossier hadden gelezen, hadden ze dondersgoed geweten dat die planten er stonden. Die stonden er al jaren. Ook dit zou nog uitmonden in een rechtszaak.

Zonder medicatie

Toen zat ik vlak voor mijn hoger beroep in de strafzaak helaas zonder medicijnen. Ik heb niet altijd een oneindige voorraad liggen en die shit komt niet uit de lucht vallen. Zo kwam het dat ik op de belangrijkste dag van deze zaak – waar ik inmiddels al een jaar of zes mee bezig was – niet op zitting kon verschijnen. Mijn pleidooi moest ik daardoor helaas ook schriftelijk indienen.

Zelf kan ik dus niet vertellen hoe het op de zitting met rechter nr. 14, 15 en 16 (zie Jeffrey’s eerdere verhalen, red.) is gegaan. Ik was er immers niet bij. Wel weet ik dat mijn advocaat daar de ruimte kreeg om mijn brief voor te lezen. Mijn vrouw, vrienden en buren waren allemaal wél aanwezig, en een eerder afgenomen verklaring van mijn huisarts werd ingediend. De rechter zou twee weken later het vonnis uitspreken.

Helaas is het niet zo dat iedereen mag kweken. Ik had het mijn mede lotgenoten ook gegund, en het had ook niet zo gehoeven, want ik heb ook samenwerking in de cannabisgemeenschap gezocht.

Na twee weken kreeg ik het verlossende telefoontje, en antwoord of ik wel of niet moest gaan verhuizen. Spoiler: ik woon er nog steeds 😉 Ik had de rechtszaak gewonnen.

Helaas is het niet zo dat iedereen mag kweken. Ik had het mijn mede lotgenoten ook gegund, en het had ook niet zo gehoeven, want ik heb ook samenwerking in de cannabisgemeenschap gezocht. Ik heb toen ook aangeboden er een massazaak van te maken. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En gedeelde smart is halve smart. Zeker met de kosten die je voor een rechtszaak moet maken.

Ik werd uitgelachen. En nu kan ik dat best hebben, ik doe toch mijn eigen ding. Ik ga niet zitten wachten op een organisatie, die wel een bepaalde naam heeft maar niet te mentaliteit, en nog in de tijd leeft dat ze voor een selfie naar Rembrandt van Rijn moeten. Daar heb ik echt geen tijd en energie voor.

Volgende keer vertel ik je meer over de tijd dat ik op kosten van de overheid naar de coffeeshop kon gaan, om mijn bonnetje te declareren bij het OM. Ook ik kan spelletjes spelen.

Jeffrey Kemper