Topstories

(advertentie)

Jeffrey vervolgt het verhaal uit zijn vorige artikel, over de (lijdens)weg die hij als zelf kwekende patiënt moest lopen, om aan zijn medicijn te kunnen komen. Hij geeft zichzelf aan op het politiebureau voor 51 medicinale wietplanten, en krijgt (dankzij agent ‘Markie’) een tijdelijke voorziening zolang er nog geen definitieve uitspraak ligt. Helaas gaat dat echter niet zonder slag of stoot, slapeloze nachten, en zelfs een tweede inval in zijn woning…

Beste cannabisvrienden,

Vandaag gaan we verder waar ik de laatste keer gebleven ben. Maar zoals ook de vorige keer zal ik eerst nog even wat over de dames vertellen. Bekijk de foto’s en oordeel zelf; er gebeurt in deze periode niet zoveel met de planten.

In mijn ene kweektentje staan de planten nog in groeifase; ik ga ze verhuizen naar een grotere tent, zodat ze ruimte hebben om verder te groeien. In het andere tentje staan de planten al in bloei, en zijn we een weekje verder. Niet dat ik jullie iets wil onthouden, maar ik wil graag mijn verhaal van vorige week verder vertellen.

Aangifte doen op het politiebureau

Nadat mijn advocaat de nodige papieren had uitgewisseld met het OM en de politie, hadden we een afspraak op het politiebureau. Waar ik normaal gesproken meestal in een busje via de achterdeur op het bureau verschijn, ging ik deze keer netjes met mijn advocaat via de voordeur naar binnen.

Eenmaal op het bureau bracht de wijkagent ons naar een kamertje om de aangifte op te nemen. Het was voor de agent in kwestie toch wel een schokkende ervaring, gezien het feit dat op deze manier de lol er voor hun eigenlijk al af is. Ik had al het zware werk immers zelf al gedaan, inclusief het jarenlange speurneuzen.

Als de juiste medicijnen bij de apotheek hadden gelegen en het vergoed zou worden, dan had ik het daar elke dag opgehaald. Maar die optie is er helaas niet.

Ik vertelde netjes mijn verhaal en had mijn medisch dossier ook meegenomen. Ik heb ze uitgelegd dat ik in een dusdanige positie zit, waardoor ik de opiumwet helaas moet overtreden. Niet omdat ik dat zo graag wil, maar omdat dit niet anders kon.

Ik stelde in het gesprek ook de vraag waar ik zelf graag antwoord op wilde, namelijk: “ben ik nu een criminele patiënt, of een patiënt die gecriminaliseerd wordt? We hebben dan wel een gedoogbeleid, maar ja, wat is gedogen als ze zo elk moment binnen kunnen vallen en je planten kunnen meenemen? Dan zit je alsnog zonder medicijnen.

Voldoende wietplanten zélf kweken

Ik ben niet de eerste en ook niet de enige in Nederland die zelf thuis wiet teelt. Mijn advocaat heeft al meerdere zaken gewonnen. Zij weet dus als geen ander dat je als medicinale cannabisgebruiker, in de meeste gevallen ook niet uitkomt met vijf planten.

Zo hebben we uitgerekend hoeveel ik zou moeten kweken in een zo kort mogelijke periode, om aan mijn dagelijkse behoefte te kunnen voldoen. Die aantallen hebben we wat verhoogd om eventuele mindere oogsten op te vangen. Vandaar dat ik mijzelf aan heb gegeven voor 51 wietplanten. Waarop de agent vroeg, “waarom zoveel?”.

Ondanks dat we in een rechtstaat leven, wilde agent Markie maar al te graag bij voorbaat ruimen. Hij belde mij zelfs op om dat te vertellen, en dat zou mij later nog mooi uitkomen.

Ik heb haar toen netjes uitgelegd dat 5 grote planten in 5 verschillende tentjes kweken, best overdreven is als je het ook in 3 tentjes kan doen. De aantallen maken niet uit voor de opbrengst, dat weet iedere kweker als het goed is. Als we dan toch beleid willen maken, beste overheid, maak dan beleid naar het aantal vierkante meters en het vermogen van de lamp, in plaats van beleid op het aantal planten.

Ik heb ook uitgelegd waarom ik het zélf moet kweken. Als de juiste medicijnen bij de apotheek hadden gelegen en het vergoed zou worden, dan had ik het daar elke dag opgehaald. Maar die optie is er helaas niet.

Bedrocan denkt met 5 soortjes alle kwalen te kunnen verhelpen, en roept ook nog eens dat hun eigen product het beste is. Heb je ooit wel eens iemand met een monopoliepositie horen zeggen dat zijn spullen niet het beste zijn?

Deze slager keurt zijn eigen vlees. Dat is makkelijk. Als je geen concurrenten hebt, kun je ze ook niet afkraken. Nogmaals, ik ben niet tegen de coffeeshop, ik ben niet tegen de cannabisgemeenschap, -gebruikers en -ondernemers. Ik vind ook dat iedereen vrij moet kunnen ondernemen.

Voorlopige voorziening

Na dit verhaal op het politiebureau gedaan te hebben, is de aangifte opgemaakt. Daarmee begon het wachten op de datum voor de zitting. Maar ondanks dat we in een rechtstaat leven, wilde agent Markie maar al te graag bij voorbaat ruimen. Hij belde mij zelfs op om dat te vertellen, en dat zou mij later nog mooi uitkomen. Nu is agent Markie ook wel het type waarvan niemand vroeger op school zou hopen dat hij later agent wilde worden. Maar hij werd het toch.

Omdat ik dankzij Markie wist dat ik geruimd zou worden, spande mijn advocaat een kort geding aan tegen de ruiming. En zo mocht ik nog voor de strafzaak begon al voor de civiel rechter verschijnen (rechter nr. 1).

“Ja jongen, wat verwacht je dan ook als je jezelf hiervoor aangeeft? Je hebt mensen slapeloze nachten bezorgd, door jezelf aan te geven en die eerste zaak te winnen”

Deze goed geleerde en maatschappelijk zeer betrokken rechter (daar zou ik er later gelukkig nog meer van treffen) wilde netjes naar mijn verhaal luisteren. Dit in tegenstelling tot sommige andere afgestudeerde mensen; politici, beleidsbepalers, enz.

De rechter gaf me de tijd, ruimte en mogelijkheid om mijn verhaal te doen – iets waar andere mensen nog wel een voorbeeld aan mogen nemen. Zij heeft mij toen een voorlopige voorziening gegeven van 22 planten, die ik ten tijde van de aangifte had staan. De voorlopige voorziening gold, totdat de einduitspraak van de strafzaak bekend zou zijn.

Slapeloze nachten

Voor het OM was dit aanleiding om de zaak nog extra te willen vertragen, door in hoger beroep te gaan tegen de uitspraak, in plaats van vaart achter de strafzaak te zetten. Ze vonden het zelfs nodig om na de positieve uitspraak, toen wij er net achter waren gekomen dat we in verwachting waren en nog vóór het hoger beroep, een inval te doen in onze woning. Met wel 6 agenten, 2 rechercheurs, een monteur van de netbeheerder en een officier van justitie. Ik snap wel dat ze mensen te kort komen voor andere zaken.

Ondanks dat ik zowel bij de burgermeester, áls op het politiebureau én in de rechtszaal, steeds heb gezegd dat ze altijd welkom zijn om even te komen kijken, voerden ze een invasieve inval uit. Het was wel zo fijn geweest als ze de inval even hadden aankondigt.

Dan zet ik alvast een bakkie koffie namelijk. Dat is wel zo netjes als je gasten over de vloer krijgt. Nadat ze door mijn hele huis waren gingen – en alles moesten laten staan – heb ik gesproken met een van de rechercheurs, want met de officier van justitie was geen normaal gesprek te voeren.

Na wel een rustig en normaal gesprek met de rechercheur, die duidelijk wel geschikt is voor het vak, kreeg ik te horen, “ja jongen, wat verwacht je dan ook als je jezelf hiervoor aangeeft? Je hebt mensen slapeloze nachten bezorgd, door jezelf aan te geven en die eerste zaak te winnen”.

Toen wist ik dat ik op het goede spoor zat. Ze hadden slapeloze nachten moeten hebben toen ik in de shit zat, geen zorg kreeg, mijn huis maar moest verkopen en zo kan ik nog een tijdje doorgaan. Hij vertelde mij ook dat ik nog een keer verhoord moest worden. Ditmaal in Leiden.

Het OM had het lumineuze idee dat het totale gewicht van die paar planten in een tentje, de draagconstructie van mijn woning zou overschrijden. Compleet instortingsgevaar, zie je het voor je?

Tweede inval

Het verhoor in Leiden was eigenlijk precies hetzelfde als verhoor nummer 1. Prima verhoor. Ik heb, toen de rechercheur nogmaals herhaalde wat hij bij mij thuis had gezegd, tegen hem gezegd dat het is, wat het is. Ik ben niet stoer, ik ben niet gek en zeker niet bang.

In dit verhoor gaf ik al aan dat de kweeklocatie van A naar B zou verhuizen. Wat hij gezien de veranderende gezinssituatie een prima idee vond. Kweken in een kinderkamer is ook voor mij wel een beetje next-level. Het verplaatsen van A naar B, zou later echter zogenaamd nieuw bewijs zijn voor een tweede inval.

Dat waren al de eerste tekenen van uitmuntend speurwerk van agent Markie. De man die blaft en bijt als een teckel zonder tanden met astma. Na het verhoor in Leiden was het tijd voor het hoger beroep (en rechter nr. 2, 3 en 4) tegen de civiele uitspraak, waar ze met nieuw bewijs en info wel even hun gelijk zouden gaan halen.

Hoger beroep; ‘instortingsgevaar’ door kweektent?!

Het OM had het lumineuze idee dat het totale gewicht van die paar planten in een tentje, de draagconstructie van mijn woning zou overschrijden. Compleet instortingsgevaar, zie je het voor je? Ik stond vlak daarvoor met nog twee andere grote buurmannen nog naast mijn tentje. Dat voelt met terug werkende kracht alsof we daar door het oog van de naald zijn gekropen.

Ook deze rechters gingen, helaas voor het OM, niet in dit zogenaamde feitenrelaas mee. En zo kwam het, dat ik een voorlopige voorziening had om lekker te blijven kweken, en waarmee ik zeker een luis in de pels was van het OM, en mijn christelijke burgermeester. Jezelf aangeven en dan ook winnen, haalt de lol er voor hun wel af.

De politiek kan wel van alles zeggen. Blijkbaar moet je hiervoor bij de rechter zijn.

Helaas voor een van mijn medelotgenoten hebben ze hun frustraties toen op hem botgevierd. Toen ze de uitspraak hoorden, moesten ze het al paraat staande hennepteam toch érgens naar toe sturen. Dat bleek een van de andere cliënten van mijn advocaat te zijn. Dat was echt te toevallig.
Nou we hebben de wanhoop van de officier van justitie tijdens de zitting gezien. En hoe hij druk bellend de zaal uitliep om de opdracht aan te passen. Echt sjiek hoor!

Het mag wat kosten

En dat in een stad van vrede en recht. Waar Ivo Opstelten en Fredje Teeven het de mensen zo onmogelijk hebben geprobeerd te maken, om maar vooral geen gebruik te kunnen maken van het rechtssysteem. Dan maken we het toch gewoon onbetaalbaar!

Misschien is het een idee om de volgende keer een sesh naast de rechtbank te houden, met daarbij een reclamebord: ‘deze cannabis gerelateerde zaak is mede mogelijk gemaakt door de gemeenschap en aanverwante sponsors’.

Als iemand weer eens niet in staat is het zelf te financieren maar misschien wel in zijn/haar recht staat om eigen medicijnen te kweken. Als iemand zichzelf weer heeft moeten aangeven, omdat de politiek er maar niet uit wil komen. De politiek kan wel van alles zeggen. Blijkbaar moet je hiervoor bij de rechter zijn.

Dit alles is nog maar het begin, en dat voor een principezaak in de ogen van het OM. Het mag wat kosten.

Jeffrey Kemper