Topstories

(advertentie)

Met dit artikel besluit Jeffrey zijn verhaal over de weg – via maar liefst 17 rechters – naar legale thuisteelt van 51 medicinale wietplanten. Je komt erachter hoe snel het eindoordeel in het hoger beroep uiteindelijk beklonken werd, toen de laatste officier van justitie eindelijk naar Jeffrey en zijn advocaat wilde luisteren. Met de planten gaat het ook goed. Die hebben er 12 nieuwe zusjes bij…

Beste cannabisvrienden,

We zijn weer twee weken verder sinds update #7, en ik kweek lekker door. Er staan twaalf nieuwe jongedames boven de grond in tent nr. 3. Zes Happy Kempertjes en zes Sleepy Kempertjes. Ik heb de zaden ontkiemd met de koffiefilter methode; jullie allemaal wel bekend waarschijnlijk. Twee dagen later waren de zaadjes ontkiemd, en weer een dag of twee later stonden ze allemaal boven de grond.

In de grote tent staan nog steeds de drie Thunder Banana’s en één Sneeze. Gezien de wat mindere start gaat het nu best aardig hier. De toppen beginnen zich mooi te vormen, en over een dag of wat is het tijd om de onderkant te snoeien.

Dat snoeien aan de onderkant wordt ook wel dieven genoemd, en doen we om alleen de grootste toppen bovenin over te houden, die ook het meeste licht krijgen. Dit scheelt een hoop knipwerk en fluffy shit, die je liever niet wilt hebben.

In het kleinere tentje gaan de negen dames langzaam richting het eindpunt. Er gebeuren geen al te gekke dingen in deze fase, en ze groeien gewoon lekker door. De toppen zwellen lekker aan, en dat is natuurlijk ook precies de bedoeling.

Nieuwe zaak (tegen de staat)

Het verhaal over mijn juridische strijd nadert zijn eindpunt ondertussen ook bijna. Nadat ik het hoger beroep in de civiele zaak had gewonnen, hoorde ik verder niets meer over die zogenaamde ‘nieuwe zaak’ uit deel #3 van mijn verhalen.

Er was ook helemaal geen nieuwe zaak. Ten eerste kan je niet twee keer veroordeeld worden voor hetzelfde vergrijp. En ten tweede heb ik het sterke vermoeden dat ze zo arrogant waren omdat ze de eerste zaak hadden gewonnen, dat ze dachten dat ze het hoger beroep ook wel zouden winnen. Vandaar waarschijnlijk ook dat ze bij ons thuis alvast ‘geruimd’ hadden.

Als je echt wil dat patiënten thuis niet hun eigen wiet kweken? Dan kun je ze beter serieus nemen en zorgen dat ze hun medicatie op een normale manier (en vergoed) kunnen krijgen. Gewoon op recept bij de apotheek af te halen, net als andere medicatie.

De nieuwe zaak waar ze het over hadden, werd dus geen nieuwe strafzaak tegen mij maar een civiele procedure tegen de staat en het OM, vanwege de onterechte ruiming. Mijn inzet: mijn kweekspullen terug en vergoeding voor alle kosten die ik heb moeten maken. De schade aan mijn huis, de kosten van de coffeeshop, reis- en parkeerkosten, uurloon enz. Alles wat maar te verhalen was hebben we in de claim meegenomen.

De schikking

Dat een rechtszaak niet altijd lang hoeft te duren, blijkt uit deze zaak. De rechter (nummer 17 inmiddels) vroeg de officier van justitie tijdens de zitting, “Wat is hier nu allemaal gebeurd?”. Waarop (weer een nieuwe) officier van justitie moest antwoorden dat hij het ook niet wist. Zo goed werken ze daar samen.

De officier van justitie had de stukken pas net ontvangen, en wilde eigenlijk nog voor de zitting in gesprek met mijn advocaat. Waarop de rechter hem en mijn advocaat de ruimte gaf, om buiten de zaal even in overleg te gaan, om er zo misschien samen uit te kunnen komen.

Na het doornemen van onze stukken ging de officier akkoord met de door ons neergelegde claim, en gingen we terug naar de rechter. Die gaf aan dat hij geen uitspraak meer kon en hoefde te doen, aangezien het tot een schikking was gekomen. De papieren werden door de griffier opgemaakt, en ik kon naar huis in afwachting van uitbetaling van de claim. En hiermee was de zaak klaar.

Met het wietexperiment is er weer iets voor een paar ‘happy few’ geregeld. Maar wordt er nog steeds een hoop geld verdiend aan patiënten. Want patiënten zijn helaas een verdienmodel voor farmaceuten.

Misschien is het moraal van dit verhaal gewoon dat je beter met elkaar in gesprek kan blijven, in plaats van te dreigen met middelen die niet de juiste zijn. Dit heeft de staat – en dus iedereen – klauwen van tijd, geld en energie gekost. En waarom? Omdat jij als politicus, burgermeester, OM, of wie dan ook iemand zijn medicijnen probeert af te pakken. Iemand die al aangeeft dat hij het liever bij de apotheek wil halen, als dat een mogelijk was.

Als je echt wil dat patiënten thuis niet hun eigen wiet kweken? Dan kun je ze beter serieus nemen en zorgen dat ze hun medicatie op een normale manier (en vergoed) kunnen krijgen. Gewoon op recept bij de apotheek af te halen, net als andere medicatie.

Patiënt of verdienmodel?

Nu heb ik zeker niets tegen thuisteelt, en ben ik er zelfs een groot voorstander van. Maar is het sociaal wenselijk, om patiënten verantwoordelijk te maken voor de productie van hun eigen medicijnen?

Nu is cannabis een gewas dat kleinschalig prima thuis gekweekt kan worden, hoewel thuisteelt zeker niet te vergelijken is met de manier van kweken in het wietexperiment. Ik ben niet naïef; dat zijn twee verschillende werelden. Een paar plantjes voor eigen gebruik kweken, is heel wat anders dan coffeeshops bevoorraden. Daar heb je iets meer ruimte, kennis en personeel voor nodig 😉.

Landen zoals Duitsland, Canada, Luxemburg, Malta, Uruguay en Tsjechië hoeven zich blijkbaar niet aan internationale verdragen te houden.

Het is met thuisteelt dan ook niet nodig om je hele huis te verbouwen. Een paar vierkante meter is genoeg. Voor de een is dat een slaapkamertje, en voor de ander een kleine anonieme kweekkast in zijn woonkamer.

Dus ja, ze dachten mij een oor aan te naaien en ze hebben inderdaad een gerechtelijke uitspraak gekregen. Alleen niet de uitspraak die ze hadden verwacht. En ja, ik ben er zes jaar mee bezig geweest, maar dat is niets in vergelijking met het al vijftig jaar durende, betreurenswaardige, gedoogbeleid. Zonder progressie.

Stilstand is achteruitgang, en zeker voor thuiskwekers. Met het wietexperiment is er weer iets voor een paar happy few geregeld. Maar wordt er nog steeds een hoop geld verdiend aan patiënten. Want patiënten zijn helaas een verdienmodel voor de farmaceuten.

Politiek energielabel en internationale verdragen

Laat ik er nog aan toevoegen hoe het zit met het huidige energielabel in de politiek. We hebben met D66 een goed geïsoleerde voorkant, enkelglas uit ’19-Noach’ met VVD aan de achterzijde, en met het CDA zitten er helemaal geen ramen op zolder. Dat zijn de mensen die ons cannabis-huisje lekker warm moeten houden, de komende jaren.

De politiek is al lang niet meer aan het polderen, maar aan het aanmodderen. Weet je wie houdt van modderpoelen? Peppa Pig. Nou ik kan je vertellen dat zelfs mijn jongste kinderen Peppa Pig al zijn ontgroeid.  En van dat soort politici hangt onze toekomst af met cannabis.

Ik vind het raar dat politieke partijen die religieus getint zijn, mij iets verbieden dat in mijn beleving onderdeel is van de schepping, zoals het water en de lucht.

Zelf had ik de route via de 17 rechters liever veel eerder genomen. Dat is in ieder geval efficiënter dan wachten op politici die verstoppertje spelen, terwijl je ze gewoon ziet staan. Ze verstoppen zich achter een Europees of wereldwijd verdrag of wet. Of wat dan ook, waar andere landen, zoals Duitsland, Canada, Luxemburg, Malta, Uruguay, Tsjechië – om er maar een paar te noemen – zich blijkbaar niet aan hoeven te houden.

Het kan natuurlijk ook dat deze landen gewoon wegkomen met hun cannabis legalisering. Maar er wordt in ieder geval niet zo zwaar getild aan al die internationale verdragen als onze politici je willen doen geloven.

Wetgeving zónder religie aub

Ik vind het ook nog steeds zo raar dat politieke partijen die religieus getint zijn, mij iets verbieden dat in mijn beleving onderdeel is van de schepping, zoals het water en de lucht. Drink tien liter water en je gaat waarschijnlijk niet oud worden. Iemand injecteren met lucht is ook geen aanrader.

Uiteindelijk draait het met medicinale cannabis om de juiste dosering, en niets in het leven is echt gezond of zonder risico’s. Van leven ga je uiteindelijk ook dood. Daarnaast is de vrijheid van geloof een groot goed, maar de andere kant van de medaille is de vrijheid om niet te geloven. Anders wordt ook dat een verplichting, en dat is nou net niet waar het geloof om gaat, in mijn beleving.

Neemt allemaal niet weg dat beide kanten van de medaille respect verdienen, waarbij de een valt of staat met de ander. Dus als ík de vrijheid heb om niet te geloven, waarom zou je het geloof dan aan mij moeten opdringen? Zeker niet vanuit de politiek, want wetgeving op basis van religie is de slechtste wetgeving die er is. Dat heeft de geschiedenis ons wel geleerd. Het gaat om normen en waarden. Die gelden niet alleen voor de een of de ander. Die zouden voor iedereen in de samenleving moeten gelden, religieus of niet.

Tot zover mijn verhaal over de weg naar legale thuisteelt via 17 rechters. Het was mijn strijd om mijn medicijnen te kunnen verkrijgen. Mijn toekomstige artikelen zullen kweekverhalen zijn, waarin ik uitgebreider over mijn dames zal vertellen.

Jeffrey Kemper