Topstories

(advertentie)

Jeffrey Kemper heeft toestemming van de hoge raad, om zijn eigen medicinale wiet te kweken. Dat is natuurlijk geweldig, maar zijn ontheffing kwam alles behalve vanzelf. Jeffrey heeft dan ook hard moeten knokken om zijn ‘gram’ bij de rechter te halen, en dat wordt in deze 6e CNNBS column nog eens pijnlijk duidelijk. De gang naar de rechtbank gaat helaas niet over rozen…

Beste cannabisvrienden,

Eerst even een kleine update over de dames, oftewel de Sneeze, Thunder Banana en mijn eigen Happy Kemper. In het tentje met 9 planten beginnen de toppen al aardig vorm te krijgen. We geven de dames dan ook voldoende liefde en aandacht op het moment.

In de grotere tent met vier planten erin, heb ik de klok nu ook omgezet. Daarmee is het even afwachten tot we de eerste bloeiverschijnselen zien, zodat we uit kunnen rekenen wanneer de dames ongeveer klaar zijn. Dat is wel zo handig als ik de volgende planten op tijd klaar wil hebben voor de tent. Zo kan ik dan gelijk door met de volgende ronde. Dat is het plan, en op de foto’s zie je hoe de planten er op dit moment bij staan.

Apenrotsje spelen

Dat het niet allemaal pracht en praal is bij de rechtbank, is de andere kant van de medaille. Niet alle zaken worden door de, in onze ogen juiste partij gewonnen, en ook ik zal daar mijn portie van meekrijgen.

Nadat we eerst de datum kregen voor de strafzaak, belandden we in een crisis: de coronacrisis. Hierdoor werd  mijn eerste zitting uitgesteld, naar een op dat moment nog te bepalen datum. Maar omdat mijn zaak toch wel enige haast had, kreeg ik in corona-tijd de oproep om te verschijnen. Het was op dezelfde dag als de befaamde Willem Engeldag.

Samen met mijn inmiddels voor de tweede keer zwangere vrouw, en met mijn advocaat, kwamen we die dag bij de rechtbank aan. Eenmaal daar kreeg mijn vrouw te horen dat ze niet naar binnen mocht, omdat mijn advocaat haar vergeten was aan te melden.

Eenmaal bij de zaal aangekomen waar de zitting zou zijn, was ik al lichtelijk geïrriteerd. Toen ik ook nog eens moest wachten, omdat de zitting niet op tijd begon, werd mijn irritatie alleen maar groter.

Dus terwijl ik en mijn advocaat door het verlaten gerechtsgebouw liepen, was die ene persoon (mijn vrouw) teveel. Zij mocht buiten blijven staan, naast de trouwe aanhangers van Willem Engel – soms vergeet je dingen ook gewoon niet.

Eenmaal bij de zaal aangekomen waar de zitting zou zijn, was ik dus al lichtelijk geïrriteerd. Toen ik ook nog eens moest wachten, omdat de zitting niet op tijd begon, werd mijn irritatie alleen maar groter. Ik moet er op tijd zijn, en andere mensen doen maar waar ze zelf zin in hebben. Je bent pas aan de beurt als zij vinden dat je aan de beurt bent.

Nu had deze rechter (nr. 5) de pech dat ik inmiddels al een klein beetje verstand had van het rechtssysteem. Ik had bij voorbaat al aan mijn advocaat gevraagd, wat de gevolgen zouden zijn van het winnen of verliezen van deze rechtszaak.

Ze legde uit dat de voorlopige voorziening zou gelden, tot de definitieve uitspraak er zou zijn. Aangezien beide partijen gezien de historie toch in beroep zouden gaan, maakte dat deze zitting het voor mij al een stuk minder interessant. Als ik win, gaan zij zéker in hoger beroep, en als zij winnen ga ik in hoger beroep. Dit is nu eenmaal hoe het spelletje gespeeld wordt.

Rechter: “Waar ben je nu eenmaal mee begonnen op je 15e? Cannabis of autisme?”

Nu heb ik steeds al het ‘geluk’ gehad dat ik mijzelf heb aangegeven, waar partijen anders moeten strijden vanuit een achterstandspositie. Je bent immers gepakt, en dan moet je nog aan gaan tonen dat het voor medicinaal gebruik is. Wat altijd een stuk lastiger werkt dan dat je je verdediging al op orde hebt. Je hebt je research gedaan, je weet je feitjes en je hebt je bewijslast al op orde. Kortom je bent goed bezig.

Ik had een doktersverklaring, heb een technische goedgekeurde installatie, en verklaringen van bijna al mijn buren dat ik geen overlast geef.

Toen het eenmaal tijd was om binnen te mogen komen bij deze brave borst van een rechter, was ik na één moment van oogcontact al klaar. Dit gaat hem vandaag niet worden. Niet met deze rechter die duidelijk niet op de hoogte was van het dossier, en blijkbaar iets tegen cannabis heeft. Die rechters zijn er namelijk ook.

Na 5 minuten zijn zondagsschool-speech aangehoord te hebben zei hij, “waar ben je nu eenmaal mee begonnen op je 15e? Cannabis of autisme?”. Waarop ik antwoordde, “ik ben al begonnen met het blowen in mijn vaders balzak. Wat wil je nou? Autisme is toch niet iets wat je op latere leeftijd krijgt? Daar ben je mee geboren of niet”.

€250,- boete en 2 jaar voorwaardelijk

Dit was het signaal om de rechtszaal te verlaten, en naar mijn zwangere vrouw te gaan. Deze rechter vond het namelijk nodig om zichzelf heel bijzonder te voelen, omdat hij voor het eerst in zijn leven naast twee blonde vrouwen mocht zitten (rechters in opleiding, nr. 6 en nr. 7). Maar deze dames waren duidelijk niet echt geschikt, aangezien ze hun collega daar verder niet op aanspraken.

Eenmaal buiten de rechtszaal waren mijn advocaat en ik verbaasd over de gang van zaken van deze rechter. Zijn opmerking was behoorlijk ongepast, en hij vertoonde semi machogedrag ten opzichte van zijn vrouwelijke collega’s. Apenrotsje spelen is leuk hoor maar doe niet aan totale zelfoverschatting. Ik heb mijzelf gewoon aangegeven, dus doe gewoon normaal tegen mij, kerel. Ik ben niet onder de indruk van welke autoriteit dan ook. Ik kijk naar de mens, en wat je beroep of zogenaamde status is maakt mij niets uit. Laten we elkaar als mensen behandelen, en zeker in de rechtszaal.

Nadat ik tijdens de zitting wegliep, hebben ze na een kortstondige schorsing besloten de zaak verder af te handelen, zonder mij als verdachte en mijn advocaat. Ze waren vooraf ook nog even vergeten te melden dat de zitting werd opgenomen. Ik mag dat niet, zij blijkbaar wel.

Twee weken na de zitting werd ik door deze rechter veroordeeld tot 250 roebels, en 2 jaar strafbankje (voorwaardelijk). Sjiiiitt… Het hoger beroep is vervolgens netjes door mijn advocaat ingediend. Eindelijk zouden we naar het eindpunt gaan… of toch niet helemaal?

Wat de rechter gedaan had kon juridisch gezien nog nét door de beugel, maar vanuit maatschappelijk oogpunt was het zeer onwenselijk gedrag, en niet professioneel.

Zitting van de klachtencommissie

Eenmaal thuis, met een vieze nasmaak in mijn mond door wat er tijdens de zitting was gebeurd, diende ik een klacht in bij de klachtencommissie van de rechtbank. Waar zo’n klacht normaal gesproken schriftelijk wordt afgedaan, werden ik en mijn advocaat uitgenodigd voor een zitting van de klachtencommissie (rechters nr. 8, 9 en 10).

En wie zat daar ook? Meneer de macho-rechter. Zelf was ik er niet bij. Die ervaring heb ik aan mijn advocaat en vrouw overgelaten. Mijn vrouw is toevallig gek van architectuur, en wilde altijd al eens een keer in het torentje van het gerechtsgebouw kijken. Naast onze rechter zaten er ook drie rechters van de klachtencommissie.

Het kwam er in het kort op neer dat wat hij gedaan had, juridisch gezien nog nét door de beugel kon, maar vanuit maatschappelijk oogpunt was het zeer onwenselijk gedrag, en niet professioneel. Je hebt toch een voorbeeldfunctie. Hij moest met het schaamrood op de kaken zijn excuses aanbieden.

Waarom geen massaproces?

Na een respectvol gesprek vroeg de voorzitter van de commissie aan mijn advocaat waarom wij geen massaproces starten? “Als er zoveel patiënten zijn die in een dergelijke situatie zitten?” Zij antwoordde dat die mensen vaak het geld niet hebben en niet goed verenigd zijn, omdat ze bang zijn of te ziek zijn, en daardoor niet in staat zijn dit te regelen. Veel patiënten blijven liever onder de radar. Bang voor alle mogelijke gevolgen die bij iedereen bekend zijn.

Na het bezoek van mijn vrouw en advocaat aan de klachtencommissie, mocht ik nog voor de rechtbank verschijnen, om toe te lichten waarom we de eerste uitspraak wilden laten schrappen. De rechters (nr. 11, 12 en 13) gingen helaas niet met ons mee daarin, dus de uitspraak bleef staan.

Maar zolang er geen uitspraak van de hoge raad lag, kon ik in ieder geval gewoon blijven kweken. Tenminste… dat zou in deze rechtsstaat zo moeten zijn. Helaas beslisten een aantal anderen iets anders, maar dat wordt een verhaal voor de volgende keer.

Jeffrey Kemper