(advertentie)
(advertentie)
(advertenties)

Vandaag smaak je kennis met de vierde en (voorlopig) laatste buitenwiet-correspondent van 2018. Hij noemt zichzelf Mondini en kweekt zijn wietplanten in de vrije natuur als een ware guerrillastrijder. In zijn eerste verslag worden de AK Chocolate Kush, Jamaican Pearl en Hindu Kush Automatic strategisch uitgezet.

Ik zal mezelf even voorstellen, onder de naam Mondini zal ik deze zomer mijn buitenkweek voor CNNBS beschrijven. Dit doe ik met behulp van iemand die jullie wellicht al kennen van Mediwietsite; Pendergast helpt mij namelijk met mijn allereerste guerrilla-kweekseizoen.

Een tijd terug heb ik helaas enkele medische klachten gekregen. Bij reguliere medicatie had ik weinig baat, maar medicinale cannabis werkt uitstekend en heeft geen vervelende bijwerkingen. Zelf heb ik geen tuin, dus is guerrilla kweken voor mij de aangewezen en enige manier om toch buiten wiet te kunnen kweken.

We begonnen een tijd geleden daarom met het uitkiezen van enkele goede wietsoorten daarvoor. Deze soorten moesten bestand zijn tegen het weer, maar ook passen bij mijn klachten. Pendergast had voor de lol enkele stekjes AK Chocolate Kush gemaakt in zijn cloner die we konden gebruiken en Sensi Seeds had ons de Jamaican Pearl en Hindu Kush Automatic aangeraden.

Met deze wietsoorten zijn we dus ook begonnen. Pendergast is de stekjes meteen gaan verpotten, en die hebben we op de vensterbank rustig de tijd gegeven om te kunnen wennen aan de aarde. We wilden ze ook graag wat groter hebben, want als je met te kleine planten begint met guerrillakweken, kan je de pech hebben dat konijnen of ongedierte de plantjes zullen opeten.

Vervolgens hebben we gezocht naar enkele goede plekken in de buurt. Plekken die afgelegen zijn, waar goede grond ligt en weinig last hebben van ongedierte. Om goed te kunnen zien of de plek veel bezocht wordt, kan je kijken naar afval. Overal waar mensen komen is (helaas) afval. Goede grond is te herkennen aan de groei van bepaalde planten, zoals brandnetels. Waar brandnetel groeit, groeit wiet ook prima. Ook ongedierte is prima te herkennen aan de daar groeiende planten. Als je veel zieke planten ziet, of veel rupsen en slakken, dan weet je dat je daar niet moet zijn.

Uiteindelijk hebben we een paar mooie plekken gevonden, de een met betere omstandigheden dan de ander maar gezien wiet groeit als onkruid moet de plant zichzelf er wel staande kunnen houden.
Na de plekken enkele keren bekeken te hebben op verschillende tijden, om een beeld te krijgen van de hoeveelheid mensen die langs kunnen komen en zeker te zijn dat het kan lukken, hebben we potgrond gehaald. Gewone potgrond voldoet, is rijk aan meststoffen en makkelijk voor wiet om in te groeien. Het helpt de plant eerst wortelen en ontwikkelen voor het echt de volle grond in gaat.

We hebben de grond eerst wat open gestoken en toen de potgrond simpelweg eroverheen gekiept. Je kan het best niet te lang op de plek blijven, om het risico te verkleinen dat je gezien wordt. Hierna steek je simpelweg de plant in de potgrond, en klaar ben je.

Deze plek was erg verzadigd met andere planten die er allemaal gezond uitzagen, dus extra voeding toevoegen was hier niet nodig. Voor de andere plek hadden we wel wat voeding nodig. Deze plek was wat kaler qua begroeiing. Om dit op te lossen hebben we wat Vertafort voedingskorrels en Plagron Mega Worm  toegevoegd. Deze producten laten de voeding langzaam los aan de aarde, en zijn niet erg geconcentreerd, waardoor je je minder zorgen hoeft te maken voor overvoeding.

Toen Pendergast de planten die hier moesten komen eenmaal genoeg had voorgegroeid konden we ze buiten neerzetten. Maar ook hier moet je rekening mee houden, want de meeste mensen zullen raar opkijken als je zomaar met enkele wietplanten de bossen in loopt. Wij hebben ze dus verpakt in plastic zakken en bedekt met een dekentje en wat eten, zodat voorbijgangers (hopelijk) denken dat je gaat picknicken.

Eenmaal op de plek aangekomen hebben we de planten van hun pot ontdaan en de wortels losgewoeld, zodat deze makkelijk de bemeste aarde in kan.
Door de reis waren enkele plantjes geknakt helaas, maar dat is geen probleem. Een geknakt steeltje herstelt vanzelf wel weer en ze hebben tijd zat om te groeien. Wat je eventueel wel zou kunnen doen is de scheur insmeren met honing, kaarsvet of er water in gieten om te voorkomen dat er infecties in gaan zitten.

Als je de planten zo ziet staan lijkt het op een treurig zooitje. Maar dit komt omdat Pendergast een uurtje moest reizen en de planten dus geen licht zagen. Ze zijn even de slaapstand in gegaan en hebben wat stress van het verpotten gehad.

Er is voorlopig niks meer wat we kunnen doen, de planten moeten maar herstellen en gaan genieten van de zon. Geduld is een schone zaak en we hopen jullie de volgende keer te kunnen verblijden met foto’s van flink gegroeide wietplanten. Tot over enkele weken!

Jullie vriend, Mondini

Wat vind jij?
Leuk
Leuk Love Haha Wow Huilen Boos
21
(advertenties)