(advertentie)
(advertentie)
(advertentie)

Vijf tijdzones, zolang zitten Def P en Fenske in de Baikal Express. Tijd genoeg dus om het Russische landschap te bestuderen en af en toe letterlijk te verdwalen in dat verschijnsel tijd. En de rapper blikt terug op enkele van de ergste klotebaantjes die hij in vroegere tijden had…

Dinsdag 18 mei – Baikal Express

DSC_0937Als ik ‘s ochtends rond een uur of zeven wakker word staan we stil in een redelijk grote stad. Vermoedelijk is het Tyumen, aan de andere kant van het Oeral gebergte. Wanneer we wegrijden wordt het uitzicht van de inmiddels vertrouwde berkenbossen steeds dunner en verandert het landschap langzaam in een boomloze vlakte. Zo heb ik mij de typische Russische toendra voorgesteld waar ik vroeger op de lagere school over moest leren. Af en toe rijden we langs kleine verweerde dorpjes met houten huisjes en een bruin verroeste watertoren in het midden. Als je hier zou uitstappen en mooie zwart-wit foto’s maakt met zo’n ouderwets sepia tintje, dan zal menigeen zweren dat het foto’s uit het oude wilde westen zijn.

Slechte Russische popmuziek

In werkelijkheid hobbelt onze trein precies de andere kant op naar het steeds ruiger wordende oosten. Maar de hele grap van een wereldreis is natuurlijk dat je zo uiteindelijk toch nog in het westen uitkomt. De twee norse provodniks van onze wagon proberen alle treinreizigers in een juist tijdsritme te krijgen door ’s ochtends vroeg alle coupédeuren brutaal open te schuiven en te gaan stofzuigen. Zonder te kloppen of een woord te zeggen. Waarschijnlijk onder het motto: ‘wij wakker, iedereen wakker!’ Mocht je hiervan nog niet helemaal wakker zijn geworden gaat er even later een schelle luidspreker aan met slechte Russische popmuziek met een hoog campinggehalte.

DSC_0921Met het kleine beetje water dat ik uit de kraan krijg in het krappe toilethokje fris ik mijn gezicht, nek en oksels wat op en voel me daarna weer fris als een hoentje. Wanneer ik onze coupé binnenkom zie ik dat Fenske ondertussen thee heeft gezet en een zak met kleine chocolade croissantjes tevoorschijn heeft getoverd. ‘Gezellig!’ Het leven in de trein is best goed te doen zo. Met een paar kussens in je rug kun je heerlijk luieren op je bed terwijl je Rusland in een sneltreinvaart voorbij ziet trekken. Na alle dagen van tientallen kilometers lopen is dit voor ons een welkome afwisseling.

Telkens als we even stoppen bij een stadje wordt ons van alles aangeboden: goedkope sigaretten, bontmutsen, gerookte vis

Later op de middag verandert het landschap weer. Kilometers lang zien we alleen maar spierwitte bomen zonder ook maar één blaadje er aan. Het ziet er allemaal behoorlijk dood uit, maar een Russische dame verzekert me dat alles nog leeft. Vreemde bomen vind ik het maar. Spookachtige witte stammen zo ver als je kijken kunt. Een beetje surrealistisch. Na een flinke poos rijden komen er eindelijk weer wat bomen in zicht waar wel iets groens aan hangt. We zien nu ook steeds meer open vlaktes tussen de bomen, wat het uitzicht aanzienlijk bevordert. Voor de rest nog steeds de krachtcentrales, oude fabrieken, houten dorpjes en af en toe een vervallen stad. Inmiddels is dit al geen verassing meer, maar het blijft een fascinerend landschap om doorheen te rijden.

DSC_0880Telkens als we even stoppen bij een stadje wordt ons van alles aangeboden: goedkope sigaretten, bontmutsen, gerookte vis, allemaal typisch Russische handelswaar. We halen wat noedels en drank en bouwen een klein feestje in onze coupé. Voor treinreizigers maken we het aardig laat, zeker voor de lokale tijd. Tijdens de gehele Trans Siberië Express wordt de Moskou-tijd aangehouden om allerlei vergissingen te voorkomen in de reisplanning. De klokken op de stations geven de hele route braaf de Moskou-tijd aan, maar een paar meter buiten het station is het al gauw uren later.

Door 5 tijdzones heen

Wijzelf zijn ook nogal in de Moskou-tijd blijven hangen. Wanneer we straks aankomen in Irkutsk, zijn we vanaf Moskou vijf tijdszones door gereden. Best een vreemd idee dat we dan toch nog een soort jetlag kunnen krijgen van een treinreis. Begrijpelijk dus dat de provodniks ons steeds vroeger wekken. De dames leven met ons mee. De jongste van de twee komt nu zelfs al twee keer per dag bij ons stofzuigen. Zonder kloppen komt ze binnen en ook het zwijgen en niet groeten blijft ze stug volhouden. Zelfs niet in het Russisch. Ook niet als je haar gedag zegt of bedankt. Het lijkt een typisch Russische gewoonte te zijn om de hele dag boos en nors te kijken en toeristen compleet te negeren. Waarschijnlijk heeft ze weinig lol in haar baan. Hoewel er natuurlijk heel wat ergere baantjes te verzinnen zijn dan “treinstewardess”.

 

KLOTEBAANTJES

Je kent dat vast wel, dat je als tiener wat baantjes doet via een uitzendbureau om een beetje bij te verdienen voor je vakantie. Ik wou dan altijd zo snel mogelijk aan de slag en sprak daarom geen voorkeur uit. Je kreeg toch altijd minimum jeugdloon, dus geef mij dan maar het eerste wat er op mijn pad komt. Verras me! Eén van de eerste baantjes die ik ooit voor mijn kiezen kreeg was bij een kartonnagebedrijf. Ik moest een soort stootkussentjes langs stansmessen plakken. Een secuur werkje waarbij je moest oppassen om niet met je vingers op de messen te drukken. Maar waar je niets tegen kon doen was de vreselijk penetrante lucht die van de speciale lijm af kwam. Na een uurtje begon mijn neus spontaan te bloeden en elke keer dat ik de boel stelpte begon het tien minuten later weer opnieuw. Ik leek wel een menstruerende poes.

Leuke bijbaantjes, wie kan er niet over mee vertellen...

Leuke bijbaantjes, wie kan er niet over mee vertellen…

Aangezien ik geen zin had om met twee tampons in mijn neus te werken vroeg ik de fabrieksbaas om een overplaatsing. Volgens hem kon het niet van de lijm komen, maar na sterk aandringen van mijn kant verplaatste hij me toch maar naar de postzakkenafdeling. Hier moest ik de hele tijd jute postzakken dichtknopen met van dat ruwe henneptouw. Vanaf dat moment stopte de neusbloedingen op wonderlijke wijze. Het nadeel was alleen dat na een uur knopen aansjorren je vingers kapot schuren. En aangezien je geen knoopjes kon maken met handschoenen moest je letterlijk doorwerken tot het bloed uit je klauwen liep. Wat een kutbedrijf was dit! Dan nog liever post sorteren aan de lopende band in een nachtploeg. Daarbij kon ik ten minste mijn verstand makkelijk op nul zetten. En zolang ik mijn gedachten voor mezelf heb vermaak ik me altijd wel.

‘Ik zal je wel even laten zien wat voor auto’s je moet beladen!’ Ik liep een beetje onzeker met hem mee en toen wees hij op een stel vuilnisauto’s

Mijn volgende uitzendbaantje was “belader”. De enige informatie die ik hierbij kreeg was dat ik me ’s ochtends op een gruwelijk vroeg tijdstip moest melden bij een gemeentekantine in Osdorp waar allerlei grote kerels koffie zaten te drinken. Toen ik binnen kwam lopen keken ze me nogal vragend aan, dus om het ijs te breken zei ik: ‘Ik kom via het uitzendbureau om vrachtauto’s in te laden.’ Die kerels barstten spontaan in lachen uit en één van hen riep: ‘Ik zal je wel even laten zien wat voor auto’s je moet beladen!’ Ik liep een beetje onzeker met hem mee en toen wees hij op een stel vuilnisauto’s. ‘Dat zijn ze!’ zei hij lachend. Dat had die trut van het uitzendbureau er niet bij gezegd. Ik voelde me eerst een beetje voor lul staan, maar achteraf is dit eigenlijk het leukste vakantiebaantje dat ik ooit gehad heb. Met de leukste collega’s en het beste salaris.

Sjouwen met de brancard

Maar het kan altijd erger...

Maar het kan altijd erger…

Dat het ook minder kon merkte ik wel toen ik als brancardier ging werken in het oude Onze Lieve Vrouwen Gasthuis in Amsterdam Oost. Daar moest ik halfdode, nog nakreunende mensen vervoeren die net uit de operatiekamer kwamen, terwijl de gangen zo scheef liepen dat het bijna onmogelijk was om niet ergens met zo’n arme stakker tegen aan te botsen. Auw! Dan maar bedden ontsmetten. Door het hele ziekenhuis moest ik de lege bedden ophalen (in ieder geval geen zeurende en kreunende patiënten meer) en deze door een soort chemische wastunnel duwen. Knop indrukken, even wachten en daarna weer netjes opmaken met schone lakens. Vrij eentonig werk, maar ik hield het boeiend door bloedfanatiek voor mijn persoonlijke record te gaan van 60 bedden per dag. Dit tot ergernis van de losers die dit als vaste baan deden in een tempo van zo’n 35 bedden per dag. Heel lullig van mij om zo duidelijk aan te tonen hoe ongemotiveerd zij waren.

Hersendode smeerlappen

Maar het meeste had ik te doen met mijn collega’s tijdens uitzendwerk in een recyclebedrijf van afgekeurde verfblikken. Hier kwamen grote loodzware blikken verf binnen die letterlijk van de vrachtwagen waren gevallen. Door lelijke deuken konden deze blikken niet meer als nieuw worden verkocht. Terwijl de verf nog wel goed was. Zoveel verf ga je natuurlijk niet weggooien, dus bij dat bedrijf moest ik al die gedeukte blikken leeg kieperen in een draaiton, de blikken uitschrapen met stalen spatels, de verf filteren en weer in gloednieuwe blikken gieten met een bijbehorend etiket. En stinken die handel! Ongelofelijk! Ik zat elke dag helemaal onder de olieverf. Goed werk voor het milieu, maar heel slecht voor mijn eigen gezondheid. De mensen die daar in vaste dienst werkten waren bijzonder triest. Hun verstand was zo weggerot door alle verfdampen dat ze in de pauze als een afgestompte zombie voor zich uit zaten te staren. Ze roerden hun koffie met een roestige schroevendraaier en aten hun boterhammen met ongewassen handen zodat je het brood met verfvlekken en al in hun mond zag verdwijnen. Wat een hersendode smeerlappen. ‘Ik moet hier zo snel mogelijk weg!’ dacht ik. De derde dag nam ik voortijdig ontslag en besloot toen om een bekende rapper te worden.

Volgende week in Def P ‘Heen en Onweer’: Baikal Express + LOS ANGELES 1988

(advertenties)